Wiersz pierwszy książeczki (arkuszu poetyckiego) Wojciecha Brzoski o tytule „po grabki” jest krótki i brzmi tak: „chodź, idziemy do piachu – mówi matka / do swojego synka”. Ładne? No jasne, że ładne. Czytaj dalej »
U Macierzyńskiego świętości bez jej poniżenia nie ma, ale i poniżenie potrafi on znakomicie uwznioślić. Na tym także polega sztuka wiersza i aż dziwne, że to ten kpiarz Macierzyński przypomina o tym. Czytaj dalej »
Czas odcisnął na tej książce intrygujące piętno i „Chrystusa z karabinem na ramieniu” czyta się w kontekście współczesnym zapewne inaczej, niż kiedy dziełko to ukazało się po raz pierwszy. Czytaj dalej »
Prowadzone przez blisko siedemdziesiąt lat „Dzienniki” Jarosława Iwaszkiewicza, których tom pierwszy, obejmujący lata 1911-1955, ukazał się nie tak dawno, to dzieło zupełnie wyjątkowe, jedno z najdonioślejszych w historii diarystyki polskiej, z dniem publikacji mające z miejsca charakter tekstu pomnikowego. Czytaj dalej »
Siedem wierszy jest w arkuszu „Durak” Piotra Macierzyńskiego i są to wiersze przeważnie bardzo dobre. Czytaj dalej »
Bezsenność. Homer. Żagle są napięte.
Ja do połowy przeczytałem spis okrętów:
Te długie stada ptactwa, te żurawi sznury,
Ten wyląg, co nad Grecją podniósł się do góry. Czytaj dalej »
„Tfu, tfu” to, jak rozumiem intencję autora, odczynianie złego uroku, egzorcyzm straconej miłości, a także splunięcie na to, na co poeta postanowił splunąć. Czytaj dalej »
Jakub Winiarski: Bohater Twojej liryki, o ile można mówić o jednej takiej postaci, to ktoś, z kim chyba często jesteś mylony. Może Ci się to wydawać niesprawiedliwe, lecz czy nie uważasz, że solidnie sobie na takie traktowanie zapracowałeś, kreując tak osobistego bohatera lirycznego i tak mnożąc tropy wyglądające na „pamiętnikowe”? A może ten Twój bohater nie jest taki osobisty, jak się wydaje? Jak to jest, Piotrze, z Tobą i tą figurą, która cię czasem, tak mi się zdaje, przesłania, a może nawet przytłacza?
P.M.: Pewnie masz rację, zapracowałem sobie na takie traktowanie. Czytaj dalej »
10 kwietnia nakładem Wydawnictwa Szafa ukaże się „Helter Skelter. Prawdziwa historia morderstw Mansona” autorstwa głównego oskarżyciela w procesie Charlesa Mansona – Vincenta Bugliosi. Oto fragment tej prozy:
„Przesłuchanie Polańskiego z użyciem wykrywacza kłamstw przeprowadził w Parker Center porucznik Earl Deemer.
– Masz coś przeciwko temu, żebym zwracał się do ciebie Roman? Ja mam na imię Earl.
– Dobra… Skłamię raz czy dwa podczas testu, a potem powiem ci o tym. W porządku?
– W porządku…
Deemer spytał reżysera, w jakich okolicznościach poznał swoją żonę.
Polański westchnął, a potem zaczął wolno mówić. Czytaj dalej »
Już jako nastolatka napisała powieść, która choć zaginęła, w umyśle jej jedynego dorosłego czytelnika pozostawiła wrażenie „błyskotliwego konceptu literackiego”. Czytaj dalej »