O autorze

Jakub Winiarski. Prozaik, poeta, krytyk literacki, nauczyciel pisania. Od czerwca 2010 redaktor naczelny „Nowej Fantastyki” i kwartalnika „Fantastyka Wydanie Specjalne”. Do tej pory opublikował pięć książek. Trzy poetyckie – „Przenikanie darów” (1995), „Obiektyw” (1997), „Piosenki starego serca” (2011) – i dwie powieści.

Ta pierwsza powieść to „Loquela” (2004), o której jeden z krytyków napisał, iż jest to utwór, którego się „nie czyta, ale odkrywa. Zdanie po zdaniu, powoli i z filozoficznym namysłem czytelnik (odkrywca) poznaje swoje miejsce w świecie, spostrzega jego złożoność, a wszelkie płaszczyzny ukazują się jako figury przestrzenne. I w samym środku tych metafizycznych zawirowań umieszczona jest miłość, czynnik, który decyduje o byciu.” To książka o tym, że w sferze ducha jest niebezpieczniej niż na tak zwanej jawie: można spotkać oświeconych i mistrzów, ale można też doświadczyć obłędu. Książka dla czytelników ambitnych, myślących, lubiących smakować każde zdanie.

Druga powieść Jakuba Winiarskiego, „Kronika widzeń złudnych” (2004), to książka wyróżniona w konkursie Wydawnictwa Zielona Sowa o nagrodę Wielkiej i Małej Sowy. Jury tej nagrody, wyróżniając „Kronikę widzeń złudnych”, w swoim uzasadnieniu napisało: „Finezyjna, brawurowa, stylistycznie wytrzymana na granicy natręctwa językowego i cynicznie śmieszna powieść o współczesnych odmieńcach, ich maskach i klęskach, o seksie i religii jako drogach wiodących do szaleństwa i literaturze jako metodzie zachowania dystansu”.

Ostatnią książką poetycką opublikowaną przez Jakuba Winiarskiego są „Piosenki starego serca” (kwiecień 2011, jako dodatek do pisma „Red”). Tak o tym zbiorze napisał Błażej Dzikowski: „Piosenki starego serca są wstrząsające i piękne. Obce im są sentymentalizm i zakłamanie. To stop gorącego erotyzmu i lodowatej metafizyki. Winiarski mówi o miłości w sposób wyjątkowy. Oto wulgarność, która płacze, że musi być wulgarna. To jest prawdziwa literatura. I tu się gra serio.”