Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Pilch

PISARZ 24/7. Dzień 111. (21.04.2018)

admin — Sat, 21 Apr 2018 19:48:08 +0000

PISARZ 24/7. Dzień 111. (21.04.2018) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jeszcze trudniejsze jest – jestem o tym przekonany nawet bez słów Murnane’a – bycie w tym, co by się chciało napisać, „po prostu i szczerze – sobą”.

PISARZ 24/7. Dzień 21. (21.01.2018)

admin — Sun, 21 Jan 2018 15:18:56 +0000

PISARZ 24/7. Dzień 21. (21.01.2018) pochodzi z: Literatura jest sexy

Cindy Crawford powiedziała także: „W studiu naprawdę staram się mieć jakąś myśl w głowie, żeby to nie było jak bezmyślne gapienie się”.

„Jestem Nienasycona.” O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Natalią Bukowską, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Nienasycenia”, pierwszego tomu trylogii „Życie”.

admin — Sat, 27 Dec 2014 18:17:23 +0000

„Jestem Nienasycona.” O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Natalią Bukowską, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Nienasycenia”, pierwszego tomu trylogii „Życie”. pochodzi z: Literatura jest sexy

Tak, chcę dokończyć trylogię. Wydać kolejne trzy książki i przejść do konkretów, czyli tego co chcę i gdzie widzę się w pisaniu. Uwielbiam literaturę ciężką, horrory i mocne kryminały. Chcę straszyć i brutalnie mordować.

„Taka moja rola: drobny pomocnik wolności.” Wywiad z Anną Nasiłowską

admin — Fri, 24 May 2013 08:32:47 +0000

„Taka moja rola: drobny pomocnik wolności.” Wywiad z Anną Nasiłowską pochodzi z: Literatura jest sexy

Napisałam 18 książek. Ta różnorodność – to spory problem. Ja nie tworzę własnej „marki”. Jeśli ktoś czyta Grocholę, to wiadomo, co zastanie pod okładkami kolejnej książki, nawet jak mu (czy raczej jej) napiszą na zachętę „Całkiem nowa Grochola”. Pilch – pisze Pilchem, Głowacki – Głowackim. A Nasiłowska ciągle wymyśla siebie od nowa. Do czego to prowadzi? Nikt nie wie, łącznie z nią samą.

„Dusza czuje w sobie nieskończoność”. Wywiad z Maciejem Cisłą

admin — Sat, 05 Jan 2013 16:12:53 +0000

„Dusza czuje w sobie nieskończoność”. Wywiad z Maciejem Cisłą pochodzi z: Literatura jest sexy

M.C.: Tematy „Błędnika”? No dobrze, otwórzmy książkę i sprawdźmy, co tam w niej jest. A więc pisałem o melancholii, o maskach, o uniwersalnym „ja” (każdy w obcowaniu wewnętrznym na imię ma Ja. Czy to nie dziwne?). Sporo filozofowałem, wymądrzałem się o bogach i antybogach, o dobru i złu, miłości i nienawiści, o ukrytych sprężynach rzeczywistości, o dialektyce i polityce, o nieludzkości tak zwanej ludzkości, o literaturze i antyliteraturze, o pisarzach-mordercach, o pięknu i ohydzie cywilizacji, o lęku istnienia, samobójstwie, pożytkach z lenistwa…

Pierwsze arcydzieło XXI wieku (Jonathan Franzen, „Korekty”)

admin — Sun, 06 May 2012 15:42:48 +0000

Pierwsze arcydzieło XXI wieku (Jonathan Franzen, „Korekty”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Na koniec mam chęć zadać pytanie: kto napisze coś tej klasy po polsku? Oficjalnie namaszczani autorzy – Pilch, Stasiuk, Kuczok, Głowacki, Witkowski, Rudnicki, Tokarczuk, Gretkowska, Masłowska czy Bator – nie sądzę. Z innych, mniej chwilowo oczywistych (ale ja wiem, czemu ich wymieniam) kandydatur – być może – Błażej Dzikowski by potrafił. Albo Adam Pluszka. Mariusz Sieniewicz, gdyby mniej pociągały go eksperymenty (w których zresztą też bywa kawał dobrej roboty). Może też Piotr Siemion, gdyby mu się chciało chcieć. Lub Wielki Nieodkryty Talent, na który czasem się czeka (a czasem nie).

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem)

admin — Tue, 24 Aug 2010 07:08:29 +0000

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Skąd pomysł na Drakkainena? Jak tworzy się takiego bohatera? Jarosław Grzędowicz: Każdego bohatera tworzy się mniej więcej tak samo – pod historię. Są takie opowieści które przychodzą razem z bohaterem i są takie, w których bohatera się obsadza – jak aktora w filmie. Ale to nie jest proces oderwany. Przynajmniej rzadko. Można sobie wyobrazić sytuację kiedy autorowi nagle wymyśla się postać – w jakiś sposób charakterystyczna, intrygująca, no fajna po prostu, ale nie towarzyszy jej konkretna historia. Z drugiej strony, jeśli postać jest rzeczywiście charakterystyczna, to prędzej czy później krystalizuje wokół siebie fabułę. Nie ma sensu tego wydzielać jako odrębnego procesu, to po prostu część tworzenia opowieści. Pracy nad pomysłem. W wypadku Vuko Drakkainena, możemy pomówić o szczegółach – chodziło o bohatera który będzie osadzony w świecie przyszłości, a nie będzie się nazywał na przykład Gryx i pochodził z jakiejś umownej „Metropolii”. To kosmopolita – na miarę świata za jakieś sto lat. Lubię kiedy wizje przyszłości zawierają element ciągłości historycznej. Mam wrażenie, że to buduje wizję świata, który jest bardziej wiarygodny i wyrasta z naszego. W naszych czasach jest już zupełnie możliwy człowiek, który dorasta w Chorwacji z ojca Fina i matki Polki.

Excalibur jest mitem, Szczerbiec faktem – kiepski marketing mamy, ot co! (Z Tomaszem Bochińskim rozmawia Jakub Winiarski)

admin — Sun, 08 Aug 2010 12:20:59 +0000

Excalibur jest mitem, Szczerbiec faktem – kiepski marketing mamy, ot co! (Z Tomaszem Bochińskim rozmawia Jakub Winiarski) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jak słyszę o „heroicznych czasach Klubu Tfurców” to nie mogę otrząsnąć się ze zdumienia. Jako żywo nie mieliśmy wrażenia że uczestniczymy w czymś heroicznym tudzież jak chcą niektórzy legendarnym. Pisali już o tym Kres, Grzędowicz, Ziemkiewicz, mogę i ja. Jedno jest pewne – rzecz jest niepowtarzalna. Bo po pierwsze do Klubu raczej nie trafiali ludzie przypadkowi. Zapraszano twórców już po debiutach, niektórzy na dniach mieli doczekać się pierwszych książek. Wszyscyśmy (z naprawdę niewielkimi wyjątkami) wybrali już swoją pasję życiową i nie stawiano pytań „czy”, ale „jak”. Po drugie: czasy się zmieniły. Dość powiedzieć, że w połowie lat osiemdziesiątych zeszłego wieku nie było Internetu, nie było telefonów komórkowych, zwykły telefon też wielu nie był dany. Żeby sprawdzić co kolega ma do powiedzenia o moim utworze musiałem maszynopis wysłać pocztą, albo spotkać się twarzą w twarz. A klubowicze rozsiani byli po całej Polsce, choć rzeczywiście gros mieszkał w Warszawie.

Z niejednego gardła krew piłem (rozmowa z Januszem Rudnickim)

admin — Wed, 17 Feb 2010 10:06:10 +0000

Z niejednego gardła krew piłem (rozmowa z Januszem Rudnickim) pochodzi z: Literatura jest sexy

Z niejednego gardła krew piłem (rozmowa z Januszem Rudnickim) pochodzi z: Literatura jest sexy Jakub Winiarski: Co to znaczy pisać „z lekko zjeżoną sierścią”? Janusz Rudnicki: Pisać w stanie podwyższonej gotowości. Czyhać. Na coś, co się w trakcie pisania wydarzy. Jeśli tak, to skoczyć temu do gardła. Ja już z niejednego gardła krew piłem. J.W.: […]

Chyba rzeczywiście jestem lirykiem (rozmowa z Marcinem Przybyłkiem)

admin — Tue, 09 Feb 2010 09:18:51 +0000

Chyba rzeczywiście jestem lirykiem (rozmowa z Marcinem Przybyłkiem) pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Zdajesz sobie sprawę, że Twój Torkil zajął ten jedyny wolny skrawek przestrzeni, którego nie zajął Geralt? Że Twoja saga to, jak by nie patrzeć, najpoważniejsza obecnie konkurencja dla sagi Andrzeja Sapkowskiego? M.P.: Jakub, powinienem Cię na rękach nosić za to stwierdzenie. Tak, zdaję sobie z tego sprawę. Gamedec, moim zdaniem, a jak się okazuje, także Twoim, to najlepsza polska saga science – fiction. Gdy tworzyłem jej zręby, obserwowałem rozwój popularności Wiedźmina i starałem się zrobić coś równoległego, ale oczywiście po swojemu, no i nie fantasy. Ucząc się na twórczości Andrzeja, zapamiętywałem, które fragmenty mi się podobały, a które nie. Opowieść o gamedeku, to, podobnie jak saga o Geralcie z Rivii, przekaz skoncentrowany na jednym człowieku. Przy czym, inaczej niż twórca Wiedźmina, ja bardziej się skupiam na Torkilu (denerwowałem się, gdy Andrzej zbyt długo opisywał postacie drugo i trzecioplanowe). Właśnie zdałem sobie sprawę, że w tomie V nie będzie już takiej koncentracji na Aymorze, bo chcę pokazać szersze tło. Czyżby Andrzej miał rację? J.W.: Z moich obserwacji praw, jakie rządzą narracją, wynika, że skierowanie uwagi na coś innego niż bohater rzadko wychodzi książce na zdrowie. Nie obawiasz się, że „popłyniesz”, kiedy ważniejsze od Torkila staną się na przykład opisy nowego, wspaniałego świata? M.P.: Świetna uwaga. Obawiam się. Dlatego staram się, żeby opisy niezwiązane z Torkilem były w miarę krótkie, naprawdę ważne (nieważne nie powinny się w książce w ogóle pojawić) i naprawdę interesujące. Mają służyć wyłącznie temu, by czytelnik (czytelniczka) mógł (mogła) zrozumieć, co się dzieje. Globalnie. Pojedynczy człowiek raczej nie miałby szansy wszystkiego ogarnąć. Dziać się będzie tak dużo i tak ciekawie, że szkoda coś istotnego pominąć. A zresztą, ciągle piszę tę książkę. Może się ostatecznie okazać, że większość z tych fragmentów wytnę i nie będzie dyskusji. J.W.: Dobra, to teraz strzelę z grubszej rurki. Jak Ci się zdaje, Marcinie, kiedy człowiek udoskonalany wciąż przez technikę przestanie być człowiekiem, a zacznie być... No właśnie, czym?