Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Herbert

„Dusza czuje w sobie nieskończoność”. Wywiad z Maciejem Cisłą

admin — Sat, 05 Jan 2013 16:12:53 +0000

„Dusza czuje w sobie nieskończoność”. Wywiad z Maciejem Cisłą pochodzi z: Literatura jest sexy

M.C.: Tematy „Błędnika”? No dobrze, otwórzmy książkę i sprawdźmy, co tam w niej jest. A więc pisałem o melancholii, o maskach, o uniwersalnym „ja” (każdy w obcowaniu wewnętrznym na imię ma Ja. Czy to nie dziwne?). Sporo filozofowałem, wymądrzałem się o bogach i antybogach, o dobru i złu, miłości i nienawiści, o ukrytych sprężynach rzeczywistości, o dialektyce i polityce, o nieludzkości tak zwanej ludzkości, o literaturze i antyliteraturze, o pisarzach-mordercach, o pięknu i ohydzie cywilizacji, o lęku istnienia, samobójstwie, pożytkach z lenistwa…

Żart nie wyklucza powagi (rozmowa z Piotrem Macierzyńskim)

admin — Tue, 23 Mar 2010 10:03:05 +0000

Żart nie wyklucza powagi (rozmowa z Piotrem Macierzyńskim) pochodzi z: Literatura jest sexy

rzede wszystkim język kłamie, nie oddaje rzeczywistości, jest narzędziem wadliwym, niestety nie ma lepszego. Film, nawet dokumentalny, pokazuje jedynie wycinek rzeczywistości. Mimo, że ma do dyspozycji kolor, dźwięk, słowo, obraz i sztuczki techniczne. Zawsze fragment. Jak więc język miałby zademonstrować więcej? Poza tym nie ma takiej możliwości, by Justyna z rzeczywistego życia mogła mieć sobowtóra w wierszach. Tak samo jest z Piotrem Macierzyńskim, nawet w wierszu pt. „Piotr Macierzyński” podmiot liryczny nie jest tożsamy z autorem (choć autor bardzo się stara, by sprawiać takie wrażenie).

Człowiek, istota taktyczna (Czesław Miłosz, „Rozmowy polskie 1978 – 1998”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 17:13:35 +0000

Człowiek, istota taktyczna (Czesław Miłosz, „Rozmowy polskie 1978 – 1998”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Człowiek, istota taktyczna (Czesław Miłosz, „Rozmowy polskie 1978 – 1998”) pochodzi z: Literatura jest sexy 1. Wspomniany w „Innej nowoczesności” Agaty Bielik-Robson myśliciel francuski Michel de Certeau, autor „Filozofii życia codziennego”, twierdzi, że każdy człowiek nowoczesny, współczesny, nazywany przez niego „istotą taktyczną”, w życiu swoim zachowuje się tak, jakby „działał na terytorium wroga”. A więc […]

O akcie wręcz samobójczym (notatka polemiczna) (Karol Maliszewski, „Po debiucie. Dziennik krytyka”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 16:24:50 +0000

O akcie wręcz samobójczym (notatka polemiczna) (Karol Maliszewski, „Po debiucie. Dziennik krytyka”) pochodzi z: Literatura jest sexy

O akcie wręcz samobójczym (notatka polemiczna) (Karol Maliszewski, „Po debiucie. Dziennik krytyka”) pochodzi z: Literatura jest sexy Nie wiem, czy pamiętasz naszą rozmowę o debiutowaniu jako akcie w gruncie rzeczy dandysowskim, nieważnym, wręcz samobójczym. Mówiłeś, że nikt na poetycki debiut nie czeka, nikt nie traktuje debiutanta poważnie, nie próbuje go powitać, ośmielić i z uśmiechem […]

Każdy ma w głowie swojego biegnącego psa (rozmowa z Małgorzatą Sochoń)

admin — Sun, 31 Jan 2010 13:07:16 +0000

Każdy ma w głowie swojego biegnącego psa (rozmowa z Małgorzatą Sochoń) pochodzi z: Literatura jest sexy

A wiesz, że niedawno rozmawiałam o tym z moją córką? Przeglądałyśmy sobie „Warkocz jesieni” Iwaszkiewicza. Trafiłam na wiersz dedykowany czytelnikowi. Zaczynał się od słów „Chciałbym napisać, jak pies biegnie”. Zastanawiałyśmy się obie, jak to można zrobić. Doszłyśmy do wniosku, że najlepiej napisać: „pies biegnie”. Moja córka stwierdziła, że ona czytając „pies biegnie” ma przed oczami szarego, wiejskiego kundla średniej urody, który mknie przez łąki. Ja natomiast widzę wielkiego kudłacza, któremu podczas biegu podskakują długie wiszące uszy i te miękkie części psiej mordy, które po bokach pyska zasłaniają zęby. Mój biegnie czasem poboczem szosy, czasem wzdłuż torów. Nie wiem, skąd się tam bierze. Wniosek? Każdy ma w głowie swojego biegnącego psa!

Nudzę się prędko (rozmowa z Agnieszką Kuciak)

admin — Sun, 31 Jan 2010 12:29:02 +0000

Nudzę się prędko (rozmowa z Agnieszką Kuciak) pochodzi z: Literatura jest sexy

Bo jestem tradycjonalistką. Bo jestem przywiązana do idei ciągłości kultury. Bo nie uważam awangardy za sztukę uczciwą. Bo uważam, że sztuka tak naprawdę ma podstawy ścisłe (duchowe i matematyczne). Bo korzeniami sięgający Grecji starożytnej klasycyzm stanowi ważną część mojej, i przy okazji europejskiej, tożsamości, bo stanowi naszą koine, wspólny język kultury tego „przylądka Azji”. Awangardowe malarstwo np. to się moim zdaniem nadaje na bordiurę w przedpokoju, ale o ileż więcej znaczyłby w tej funkcji np. grecki znak nieskończoności.

Wiązki łączące to i owo

admin — Sat, 30 Jan 2010 12:22:57 +0000

Wiązki łączące to i owo pochodzi z: Literatura jest sexy

Krytyk literacki, którym – zaznaczę z miejsca – nie czuję się ani nie jestem, bywa dziś tym, kim uczyni go medium – gazeta, portal – gdzie publikuje on swoje teksty. W niszy – jest głosem z niszy. W gazecie codziennej, tygodniku o sporym nakładzie czy telewizji – jest głosem z gazety codziennej, tygodnika, lub telewizji. Dlatego ja wolę nie czuć się krytykiem literackim i we własnej ocenie jestem jedynie kimś, kto, ponieważ czyta może nieco więcej niż inni, zabiera od czasu do czasu głos o przeczytanym. Żeby podzielić się wrażeniami, zasugerować konieczność lektury, albo – wyrazić wątpliwość. Tak naprawdę zdecydowanie bardziej interesuje mnie jednak to, co sam piszę i mogę przyznać, że znam w miarę dokładnie jedynie swoje obsesje. Zatem nie jestem pewien, czy mogę występować jako tak zwany autorytet w dziedzinie krytyki literackiej. Nie znam jej powinności i roli, nie wiem, w jakim kierunku zmierza. I wolałbym nie koncentrować swojej uwagi na czymś, co jest marginesem mojej pisarskiej działalności – nawet jeżeli komuś wydaje się, że tylko to robię. Być może nie jestem, bo bywa się tylko, poetą czy pisarzem, tego nie wiem. Ale wiem, że na pewno nie jestem krytykiem literackim w sensie, który zasugerowałeś. Bywam, powiedzmy, Jakubem Winiarskim piszącym o książkach poetyckich, prozatorskich, eseistycznych, a także science-fiction i fantasy. Nie tworzy to jednak, w moim odczuciu, żadnych zrębów mojej tożsamości. Ona się dzieje gdzieś głębiej. I to jest, jak myślę, ciekawe.