Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Freud

„Dusza czuje w sobie nieskończoność”. Wywiad z Maciejem Cisłą

admin — Sat, 05 Jan 2013 16:12:53 +0000

„Dusza czuje w sobie nieskończoność”. Wywiad z Maciejem Cisłą pochodzi z: Literatura jest sexy

M.C.: Tematy „Błędnika”? No dobrze, otwórzmy książkę i sprawdźmy, co tam w niej jest. A więc pisałem o melancholii, o maskach, o uniwersalnym „ja” (każdy w obcowaniu wewnętrznym na imię ma Ja. Czy to nie dziwne?). Sporo filozofowałem, wymądrzałem się o bogach i antybogach, o dobru i złu, miłości i nienawiści, o ukrytych sprężynach rzeczywistości, o dialektyce i polityce, o nieludzkości tak zwanej ludzkości, o literaturze i antyliteraturze, o pisarzach-mordercach, o pięknu i ohydzie cywilizacji, o lęku istnienia, samobójstwie, pożytkach z lenistwa…

Mała historia szczęścia („Najpiękniejsza historia szczęścia”, rozmowy Alice Germain z André Comte-Sponville’m, Jeanem Delumeau i Arlette Farge)

admin — Mon, 26 Mar 2012 16:07:34 +0000

Mała historia szczęścia („Najpiękniejsza historia szczęścia”, rozmowy Alice Germain z André Comte-Sponville’m, Jeanem Delumeau i Arlette Farge) pochodzi z: Literatura jest sexy

Mała historia szczęścia („Najpiękniejsza historia szczęścia”, rozmowy Alice Germain z André Comte-Sponville’m, Jeanem Delumeau i Arlette Farge) pochodzi z: Literatura jest sexy W stopniu, w jakim szczęście zakłada brak strachu, w tej samej mierze zakłada także nieobecność nadziei. Nie chcę przez to powiedzieć, że szczęście pociąga za sobą melancholię lub depresję, ale że idzie […]

Martin E. P. Seligman, cz. 3: Prawdziwe szczęście (Martin E. P. Seligman, „Prawdziwe szczęście”)

admin — Sun, 25 Sep 2011 11:21:21 +0000

Martin E. P. Seligman, cz. 3: Prawdziwe szczęście (Martin E. P. Seligman, „Prawdziwe szczęście”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Nauczyciel buddyjski przyjmuje ucznia na egzaminie. Uczeń wyuczył się formuł, ma gotową odpowiedź na wszelkie zagadnienia metafizyki buddyjskiej. „Mam tylko jedno pytanie” – mówi nauczyciel. „Jestem gotowy, mistrzu” – odpowiada mnich. „Czy kwiaty w korytarzu stały po prawej czy po lewej stronie parasola?” Mnich czerwienieje, wychodzi. Rozumiesz, Czytelniku? Pisze Seligman: „Świadomość tego, co nas otacza, zaczyna się od obserwacji, że znaczna cześć ludzkich działań świadczy o nieświadomości czy bezmyślności. Nie zauważamy ogromnych połaci doznań. Działamy i reagujemy automatycznie, niezbyt się nad tym zastanawiając.” Na szczęście, badaczka bezmyślności, Ellen Langer, opracowała zestaw technik pozwalających ujrzeć chwilę obecną w nowym świetle. Techniki te opierają się na zasadzie zmiany punktu widzenia, dzięki czemu to, co wydawało się zwietrzałe, okazuje się zaskakująco świeże.

Martin E. P. Seligman, cz. 1: Optymizmu można się nauczyć (Martin E. P. Seligman, „Optymizmu można się nauczyć”)

admin — Mon, 19 Sep 2011 15:24:49 +0000

Martin E. P. Seligman, cz. 1: Optymizmu można się nauczyć (Martin E. P. Seligman, „Optymizmu można się nauczyć”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jak korzystać z optymizmu? – zapyta ktoś niecierpliwy. – Czy są jakieś uniwersalne zasady. Tak, są i nawet proste. Dla tych wszystkich, którzy nie mają zamiaru czytać całego tekstu, podaję je od razu.

Excalibur jest mitem, Szczerbiec faktem – kiepski marketing mamy, ot co! (Z Tomaszem Bochińskim rozmawia Jakub Winiarski)

admin — Sun, 08 Aug 2010 12:20:59 +0000

Excalibur jest mitem, Szczerbiec faktem – kiepski marketing mamy, ot co! (Z Tomaszem Bochińskim rozmawia Jakub Winiarski) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jak słyszę o „heroicznych czasach Klubu Tfurców” to nie mogę otrząsnąć się ze zdumienia. Jako żywo nie mieliśmy wrażenia że uczestniczymy w czymś heroicznym tudzież jak chcą niektórzy legendarnym. Pisali już o tym Kres, Grzędowicz, Ziemkiewicz, mogę i ja. Jedno jest pewne – rzecz jest niepowtarzalna. Bo po pierwsze do Klubu raczej nie trafiali ludzie przypadkowi. Zapraszano twórców już po debiutach, niektórzy na dniach mieli doczekać się pierwszych książek. Wszyscyśmy (z naprawdę niewielkimi wyjątkami) wybrali już swoją pasję życiową i nie stawiano pytań „czy”, ale „jak”. Po drugie: czasy się zmieniły. Dość powiedzieć, że w połowie lat osiemdziesiątych zeszłego wieku nie było Internetu, nie było telefonów komórkowych, zwykły telefon też wielu nie był dany. Żeby sprawdzić co kolega ma do powiedzenia o moim utworze musiałem maszynopis wysłać pocztą, albo spotkać się twarzą w twarz. A klubowicze rozsiani byli po całej Polsce, choć rzeczywiście gros mieszkał w Warszawie.

Wystarczy? U licha, nie! (Wisława Szymborska, „Tutaj”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 15:47:26 +0000

Wystarczy? U licha, nie! (Wisława Szymborska, „Tutaj”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Wystarczy? U licha, nie! (Wisława Szymborska, „Tutaj”) pochodzi z: Literatura jest sexy 1. Dziewiętnaście wierszy osiemdziesięciopięcioletniej nestorki poezji to pod każdą szerokością i długością geograficzną, w każdym kraju przynajmniej odrobinę szanującym swoich żyjących i już za życia legendarnych mistrzów myślenia nie lada wyzwanie dla krytyków i recenzentów. Możemy więc cieszyć się, gdyż – zdarzyło się […]

Myślę, że takie tematy są dwa: seks i śmierć (rozmowa z Julią Fiedorczuk)

admin — Sun, 31 Jan 2010 13:55:18 +0000

Myślę, że takie tematy są dwa: seks i śmierć (rozmowa z Julią Fiedorczuk) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Naprawdę wierzy Pani, że poeci romantyczni składając hołd Naturze i badając jej związki z Duchem, przeczuwali odkrycia dwudziestowiecznej, post-Einsteinowskiej nauki? Julia Fiedorczuk: Nie wierzę, rzecz jasna, że dosłownie, w sensie naukowym, cokolwiek przeczuwali. Nie byli przecież naukowcami. Co nie zmienia faktu, że język współczesnej fizyki przypomina często język poezji romantycznej. Chodzi mi przede wszystkim o tę zbieżność na poziomie języka. Jeśli zestawimy wiersz S. T. Coleridge’a pt. „Harfa Eolska” z pewnymi fragmentami książki Briana Greene’a o teorii superstrun, to zauważymy, że obydwaj autorzy usiłują opisać świat jako pewien rodzaj bardzo delikatnej muzyki (dlatego napisałam: „a wszechświat to gigantyczne organy”). Dla Coleridge’a Halfa Eolska stanowi metaforę przejścia pomiędzy światem zewnętrznym (naturalnym: wszak to wiatr wydobywa dźwięki z tego instrumentu), a wewnętrznym, zaświadczając o fundamentalnej ciągłości tych dwóch światów (ja i nie-ja), zaś dla Greene’a zróżnicowane drgania superstrun to wspólny język całego wszechświata (język absolutny, język Boga). Więc może powinnam odwrócić to stwierdzenie, które Pan przytacza, i powiedzieć, że współczesna fizyka ma w sobie coś z ducha romantyzmu?