Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Virginia Woolf

PISARZ 24/7. Dzień 49. (18.02.2018)

admin — Sun, 18 Feb 2018 17:56:49 +0000

PISARZ 24/7. Dzień 49. (18.02.2018) pochodzi z: Literatura jest sexy

Tak zresztą zdają się robić pisarze dziś najpopularniejsi, sprzedający najwięcej książek. Czy znaczy to, że nie są oni w stanie opowiadać zajmujących historii o życiu wewnętrznym bohaterów, jakich tworzą? A może raczej nie widzą potrzeby opowiadania o czymś, co nie zainteresuje tych, którzy kupują książki?

PISARZ 24/7. Dzień 24. (24.01.2018)

admin — Wed, 24 Jan 2018 16:57:57 +0000

PISARZ 24/7. Dzień 24. (24.01.2018) pochodzi z: Literatura jest sexy

(„Jeżeli nie czytałeś jeszcze „Wojny i pokoju”, to na co czekasz?”) A tak w ogóle: pamiętaj o równowadze. („Czemu miałbyś zaufać, jak nie własnemu zmysłowi równowagi?”)

PISARZ 24/7. Dzień 20. (20.01.2018)

admin — Sat, 20 Jan 2018 17:24:06 +0000

PISARZ 24/7. Dzień 20. (20.01.2018) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jeśli nie usłyszeliście tego, JAK tu się opowiada, jeżeli nie grają wam podczas lektury w uszach zdania Schulza czy Jana Drzeżdżona, nie przejmujcie się i nie martwcie. Nadal możecie pisać całkiem niezłe i poczytne książki.

„Wszystkie staramy się odczarować ten mit o skretyniałych, różowych i słodkich pisarkach.” Wywiad z Magdaleną Kawką

admin — Mon, 10 Nov 2014 10:59:29 +0000

„Wszystkie staramy się odczarować ten mit o skretyniałych, różowych i słodkich pisarkach.” Wywiad z Magdaleną Kawką pochodzi z: Literatura jest sexy

To jest trochę jak rozmowa z obcym człowiekiem: niekiedy iskrzy od razu, a czasem od pierwszej chwili wiadomo, że jesteśmy z innego kosmosu. Nie mam ambicji, żeby moje książki podobały się wszystkim. Powiem więcej, mam ambicję, żeby nie wszystkim przypadły do gustu, bo jak coś jest dla każdego, to jest na ogół do dupy.

Zamiast autobiografii (Virginia Woolf, „Chwile istnienia. Eseje autobiograficzne”)

admin — Thu, 18 Mar 2010 14:21:37 +0000

Zamiast autobiografii (Virginia Woolf, „Chwile istnienia. Eseje autobiograficzne”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Teksty zebrane pod wspólnym tytułem „Chwile istnienia. Eseje autobiograficzne” nie zostały przygotowane do druku, ani też tak właśnie zatytułowane przez Virginię Woolf.

Kaprifolium, rododendrony (Virginia Woolf, „Chwile wolności. Dziennik 1915-1941”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 17:36:12 +0000

Kaprifolium, rododendrony (Virginia Woolf, „Chwile wolności. Dziennik 1915-1941”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Kaprifolium, rododendrony (Virginia Woolf, „Chwile wolności. Dziennik 1915-1941”) pochodzi z: Literatura jest sexy Język „Fal” jest tak odległy od mamrotania zasznurowanych ust, że można go odebrać jako zniewagę. To dwieście stron zniewag pod adresem miernoty. Jeanette Winterson, O sztuce. Eseje o ekstazie i zuchwalstwie Myślę, że dobra byłaby książka kreująca człowieka w jego bezwzględnej walce […]

Żywotnik (Czesław Miłosz, „Wiersze ostatnie”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 16:58:43 +0000

Żywotnik (Czesław Miłosz, „Wiersze ostatnie”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Żywotnik (Czesław Miłosz, „Wiersze ostatnie”) pochodzi z: Literatura jest sexy Cierpiał i myślał, że cierpi za mało. Szedł korytarzem w nieruchomym tłumie. Wielu z nich jego pamięci żądało. Czuł wstyd, że żyje i więcej rozumie. Czesław Miłosz, „Żywotnik” W „Eseju o krytyce” Virginia Woolf napisała, iż krytyk bywa raczej bardziej omylny niż reszta czytelników, ponieważ […]

Izajasz by nie odpuścił

admin — Fri, 29 Jan 2010 21:02:02 +0000

Izajasz by nie odpuścił pochodzi z: Literatura jest sexy

Czy jestem znany, nie wiem. Tam, gdzie mieszkam, nikt mnie nie zaczepia, palcem nie wytyka, o autograf nie prosi, więc chyba na razie znany nie jestem. Ale faktycznie piszę prozę, czasem bywam też tak zwanym poetą – i w tych branżach ktoś pewnie o mnie słyszał. Czemu przy tym te dziedziny – prozę i poezję – rozdzielam i rozdzielność ich specjalnie jeszcze w moim przypadku podkreślam? Rzecz jest trywialna. Moje wczesne wcielenie liryczne, którym czas jakiś swobodnie dysponowałem, żyło mniej więcej od szesnastego do dwudziestego czwartego roku mojego życia. Żyło, miało się nieźle, dobrze żarło i – jak mówi trywialne powiedzonko – zdechło. Nie potrafię w tej chwili ocenić, czy liryzm wyczerpał mi się wraz z nadwyżką hormonów, czy też w chwili, gdy zrozumiałem, że osiągnąłem dość nieprzyjemny, jak o nim trochę pomyśleć, tak zwany poziom drukowalności. To był ten moment, kiedy w zasadzie większość tego, co napisałem wierszem, miało szansę znaleźć sobie miejsce na takich czy innych łamach – bardzo zły moment.