Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » thriller

PISARZ 24/7. Dzień 31. (31.01.2018)

admin — Wed, 31 Jan 2018 18:06:11 +0000

PISARZ 24/7. Dzień 31. (31.01.2018) pochodzi z: Literatura jest sexy

W końcu po to się czyta, nie? Żeby zetknąć się z umysłem ciekawszym, oryginalniejszym, zdolniejszym do przewidywania większej ilości ruchów niż my sami jesteśmy w stanie przewidzieć. Dobrze wpleciony w fabułę fałszywy trop udowadnia, że jesteś właśnie kimś takim.

„Jedna książka nie czyni nikogo pisarzem”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Karoliną Szewczykowską, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Drugiej strony miasta”.

admin — Wed, 19 Apr 2017 07:33:26 +0000

„Jedna książka nie czyni nikogo pisarzem”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Karoliną Szewczykowską, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Drugiej strony miasta”. pochodzi z: Literatura jest sexy

K.Sz.: Czy okrucieństwa? Ja bym powiedziała, że raczej zagubienia. U mnie nie ma złych, czy dobrych postaci. Powiedzmy raczej, że nie używam różowych okularów. (Śmiech.) I to zdecydowanie ze mnie, nie potrafiłabym się od siebie oderwać pisząc. Oczywiście czasem „podbijam” atmosferę i wtedy jest to sztuczka. Ale co do zasady, pokazuję tę ciemniejszą stronę ludzkiej natury bez oceniania. Ja raczej chcę zrozumieć, dotrzeć do źródła.

„Wytrwałość, wytrwałość i jeszcze raz wytrwałość.” O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Marcinem Grygierem, uczestnikiem warsztatów pisarskich, autorem powieści „Nie patrz w tamtą stronę”.

admin — Thu, 25 Feb 2016 12:05:33 +0000

„Wytrwałość, wytrwałość i jeszcze raz wytrwałość.” O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Marcinem Grygierem, uczestnikiem warsztatów pisarskich, autorem powieści „Nie patrz w tamtą stronę”. pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Kim byłbyś w idealnym wszechświecie? M.G.: Sobą. Po co ryzykować? (Śmiech.) J.W.: A gdybyś mógł wybrać bez ryzyka? M.G.: Pisarzem utrzymującym się z pisania.

„Z biegiem czasu idę w stronę literackiej rozrywki.” Wywiad z Natalią Bieniek

admin — Mon, 03 Nov 2014 10:33:56 +0000

„Z biegiem czasu idę w stronę literackiej rozrywki.” Wywiad z Natalią Bieniek pochodzi z: Literatura jest sexy

N.B.: Moja książka została zakwalifikowana do tzw. literatury kobiecej, więc jest mi niezręcznie mówić o tej etykietce w sposób negatywny. Natomiast niestety dostrzegam pewne oznaki lekceważenia wobec książek z tej „kategorii” – co za okropne słowo. Krytycy literaccy nie sięgają po nie, książki te właściwie nie istnieją w przestrzeni społeczno–medialnej. Dlatego wolę określenie literatura popularna. Literatura środka. Nie ma w sobie wartościowania. Jako autorka chciałabym właśnie w tym miejscu się znaleźć. To lubię jako czytelnik.

W jego/ich umyśle (Edward M. Lerner, „Następcy”)

admin — Sat, 05 Feb 2011 10:23:00 +0000

W jego/ich umyśle (Edward M. Lerner, „Następcy”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Przewidywania Lernera są pesymistyczne. Kiedy stają naprzeciw siebie nieświadomi konsekwencji ludzie i bezwzględne, coraz bardziej świadome siebie i swojej siły boty, mające jeden cel: replikować się, niszcząc wszystko, co stanie im na przeszkodzie. Jaki będzie wynik tej wojny?

Thriller z ambicjami (Paco Ahlgren, „Dyscyplina”)

admin — Wed, 09 Jun 2010 20:24:45 +0000

Thriller z ambicjami (Paco Ahlgren, „Dyscyplina”) pochodzi z: Literatura jest sexy

„Libertarianizm” Davida Boaza, „Tao fizyki” Fritjofa Capry, „Tańczący mistrzowie Wu Li: spojrzenie na nową fizykę” Gary’ego Zukava, „Przepływ: psychologia optymalnego doświadczenia” Mihaly’a Csikszentmihalyi’ego, a także dzieła Carla G. Junga, Karla Poppera czy Thich Nhat Hanha – to tylko kilka propozycji z niemal trzystronicowej listy „Zalecane lektury”, dołączonej do debiutanckiej „Dyscypliny” Paco Ahlgrena.

Byłem smutnym bucem (Rozmowa z Łukaszem Orbitowskim)

admin — Sun, 16 May 2010 09:15:38 +0000

Byłem smutnym bucem (Rozmowa z Łukaszem Orbitowskim) pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Ponieważ może nie wszyscy wiedzą, chciałbym zapytać cię o pisarskie początki. Jak to z tobą było, jak się zaczęło, pamiętasz jeszcze? Ł.O.: Ano myślę, że byłem smutnym bucem, mało kto mnie lubił, więc miałem czas na pisanie, jeszcze wymyśliłem sobie, że będę na te knoty podrywał koleżanki. Szło jakoś, ale kumple z technikum radzili sobie o niebo lepiej. Wiesz, miałem lat naście i chciałem być kimś. Naprawdę kimś, bo pisarz to jest, kurwa, ktoś. Tymczasem nic mnie wtedy do pisania nie pretendowało, nie było szczerego powodu, by pisać. Po prostu chciałem się pokazać, wrzasnąć „ja!”, zapominając, że zaimki mają ciąg dalszy, ty, my i tak dalej. Dobrze, że kariera nie poszła łatwo, dobrze, że teraz nie mam dwudziestu lat, bo jeszcze nie daj Boże bym ją zrobił na tym starym szajsie. Obijałem się po jakichś domach kultury, drukowałem w niskonakładowych almanachach napuszone teksty, a przecież chodziło tylko o to, żeby sobie poszczypać i napić się wódeczki. A potem zassało mnie życie, w dobrym i złym sensie, miałem przygody. Rozsądku zostało na ćwiczenie technik literackich w domu. I nagle obudziłem się z tym, że chcę coś powiedzieć, dopuściłem do siebie wątpliwość – że jednak mogę mieć coś do powiedzenia, że mi w jakiś sposób wolno prosić o głos i wysłuchanie. Z tego zrodziły się pierwsze prawdziwe teksty, te z „Wigilijnych psów” i „Horror show”. Potem już poszło.