Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Sosnowski

„Dobrze mi tu, gdzie jestem.” Rozmowa z Małgorzatą Kalicińską

admin — Sun, 07 Jan 2018 05:24:31 +0000

„Dobrze mi tu, gdzie jestem.” Rozmowa z Małgorzatą Kalicińską pochodzi z: Literatura jest sexy

M. Kalicińska: "Krysia Kofta namawiała mnie na popołudnia w Czytelniku. Lubimy się. „Przyjedź, wprowadzę cię w środowisko warte tego”. Problem w tym, że ja mieszkam z dala od stolicy i jechać na Wiejską (gdzie nie ma jak zaparkować), żeby pogadać z Wielkimi? Zresztą… Obawiam się że gdyby tam był osławiony pan Rudnicki i przywitał mnie słowami ”Cześć, kurwo” czy podobnie ciepło, to ja odpaliłabym mu z liścia – tak mnie tata nauczył. A może odpowiedziałabym mu „Cześć, chuju” i niestety weszła w „konwencję” i potem broniła, zamiast nazywać rzecz po imieniu? Eeee… Może lepiej, że się nie bratam z Wielkimi? Co ja, wiejska kobiecina, rozumiem z tych dziwnych zachowań ludzi kultury?"

„W sztuce nie ma demokracji.” Rozmowa z Krystyną Dąbrowską.

admin — Wed, 19 Mar 2014 13:43:11 +0000

„W sztuce nie ma demokracji.” Rozmowa z Krystyną Dąbrowską. pochodzi z: Literatura jest sexy

K.D.: Podziwiam pisarzy, którzy nigdzie albo niewiele się ruszają i potrafią miejsce swojego życia uczynić literackim pępkiem świata. Larkin miał swoje Hull, Bruno Schulz – Drohobycz, Pessoa – Lizbonę (chociaż on akurat wiele lat mieszkał w Południowej Afryce). Niestety ja tak nie umiem.

Nie tylko liczba i śmierć. Notatka przy Sosnowskim („Trop w trop. Rozmowy z Andrzejem Sosnowskim”)

admin — Fri, 12 Mar 2010 20:35:11 +0000

Nie tylko liczba i śmierć. Notatka przy Sosnowskim („Trop w trop. Rozmowy z Andrzejem Sosnowskim”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Więc jeszcze to jest zabawne, że poetycka młódź oczy sobie wypatrzy, szukając w tej książce wskazówek, rad i pouczeń mistrza, czyli wszystkiego tego, czego w rozmowach z Sosnowskim (może na szczęście) nie ma.

Swoboda krytyka (Jacek Gutorow, „Urwany ślad”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 17:20:26 +0000

Swoboda krytyka (Jacek Gutorow, „Urwany ślad”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Swoboda krytyka (Jacek Gutorow, „Urwany ślad”) pochodzi z: Literatura jest sexy Pisać tak swobodnie, z tak minimalną dozą wyrażonej wprost niepewności co do własnego stanowiska krytycznego, a w dodatku pisać tak o najtrudniejszych, najbardziej hermetycznych poetach polskich – jak robi to w „Urwanym śladzie” Jacek Gutorow – brawura to jest jeszcze, czy już odwaga szaleńcza? […]

Zróbmy jakieś nowe przygody (Andrzej Sosnowski, „„Najryzykowniej””)

admin — Sun, 31 Jan 2010 17:16:55 +0000

Zróbmy jakieś nowe przygody (Andrzej Sosnowski, „„Najryzykowniej””) pochodzi z: Literatura jest sexy

Zróbmy jakieś nowe przygody (Andrzej Sosnowski, „„Najryzykowniej””) pochodzi z: Literatura jest sexy Ach, ach, Shelley! Ach, ach, Słowacki! Ach, słowo Poety, misja Poety i dusza Poety! W. Gombrowicz, Przeciw poetom 1. Zróbmy jakieś nowe przygody. Słowom, a przez to i sobie. Łatwo powiedzieć. Lecz żeby to były naprawdę niezwykłe przygody, konieczna jest porcja ryzyka. Może […]

O akcie wręcz samobójczym (notatka polemiczna) (Karol Maliszewski, „Po debiucie. Dziennik krytyka”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 16:24:50 +0000

O akcie wręcz samobójczym (notatka polemiczna) (Karol Maliszewski, „Po debiucie. Dziennik krytyka”) pochodzi z: Literatura jest sexy

O akcie wręcz samobójczym (notatka polemiczna) (Karol Maliszewski, „Po debiucie. Dziennik krytyka”) pochodzi z: Literatura jest sexy Nie wiem, czy pamiętasz naszą rozmowę o debiutowaniu jako akcie w gruncie rzeczy dandysowskim, nieważnym, wręcz samobójczym. Mówiłeś, że nikt na poetycki debiut nie czeka, nikt nie traktuje debiutanta poważnie, nie próbuje go powitać, ośmielić i z uśmiechem […]

Myślę, że takie tematy są dwa: seks i śmierć (rozmowa z Julią Fiedorczuk)

admin — Sun, 31 Jan 2010 13:55:18 +0000

Myślę, że takie tematy są dwa: seks i śmierć (rozmowa z Julią Fiedorczuk) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Naprawdę wierzy Pani, że poeci romantyczni składając hołd Naturze i badając jej związki z Duchem, przeczuwali odkrycia dwudziestowiecznej, post-Einsteinowskiej nauki? Julia Fiedorczuk: Nie wierzę, rzecz jasna, że dosłownie, w sensie naukowym, cokolwiek przeczuwali. Nie byli przecież naukowcami. Co nie zmienia faktu, że język współczesnej fizyki przypomina często język poezji romantycznej. Chodzi mi przede wszystkim o tę zbieżność na poziomie języka. Jeśli zestawimy wiersz S. T. Coleridge’a pt. „Harfa Eolska” z pewnymi fragmentami książki Briana Greene’a o teorii superstrun, to zauważymy, że obydwaj autorzy usiłują opisać świat jako pewien rodzaj bardzo delikatnej muzyki (dlatego napisałam: „a wszechświat to gigantyczne organy”). Dla Coleridge’a Halfa Eolska stanowi metaforę przejścia pomiędzy światem zewnętrznym (naturalnym: wszak to wiatr wydobywa dźwięki z tego instrumentu), a wewnętrznym, zaświadczając o fundamentalnej ciągłości tych dwóch światów (ja i nie-ja), zaś dla Greene’a zróżnicowane drgania superstrun to wspólny język całego wszechświata (język absolutny, język Boga). Więc może powinnam odwrócić to stwierdzenie, które Pan przytacza, i powiedzieć, że współczesna fizyka ma w sobie coś z ducha romantyzmu?

Przekora, niezgoda, protest (rozmowa z Agatą Bielik-Robson)

admin — Sun, 31 Jan 2010 11:12:29 +0000

Przekora, niezgoda, protest (rozmowa z Agatą Bielik-Robson) pochodzi z: Literatura jest sexy

„Silny poeta” to jest ktoś, kto wie, że mając do czynienia z żywiołem pisania w pewnym sensie oddaje się mu jako autor, to znaczy ma przemożne poczucie zdrady dzieła. Czyli tego, że on jako autor nie utrzyma tego dzieła przy sobie. Siła jego polega w dużej mierze na tym, że jest po prostu świadomy tej konieczności kontaminacji, czyli wejścia w obcą sferę, gdzie działają zupełnie inne reguły. Musi się oduczyć bycia narcyzem, albo realizować swój narcyzm sprytniej – jak mawiał Hegel – „chytrzej”. Silna podmiotowość to nie jest ta, która wszystko skupia w sobie, czy zabiera do siebie, tylko ta, której siła polega na geście oddania się temu, co obce, czyli właśnie pismu. Sferze pisma, które już niesie w sobie wyobcowanie. „Silny poeta” to jest ktoś, kto godzi się, acz niechętnie, z kondycją wyobcowania, a nie ktoś, kto narcystycznie wszystko ciągnie z powrotem do siebie. Kiedy więc mówię o silnym podmiocie, to próbuję mówić o podmiotowości już w ogóle nie kartezjańskiej, która zupełnie inaczej realizuje swoje narcystyczne potrzeby. Mam wrażenie, że mówiąc o „silnym poecie”, czy o silnym podmiocie, opuściłam stare kategorie filozofii nowoczesnej, która jest ciągle pod wpływem kartezjanizmu. Raz jeszcze, silny podmiot to nie jest ktoś, kto dążyłby do utrzymania kontroli nad tym, co pisze. Pragnienie kontroli i dominacji to oznaka słabości.