Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Sapkowski

„Dobrze mi tu, gdzie jestem.” Rozmowa z Małgorzatą Kalicińską

admin — Sun, 07 Jan 2018 05:24:31 +0000

„Dobrze mi tu, gdzie jestem.” Rozmowa z Małgorzatą Kalicińską pochodzi z: Literatura jest sexy

M. Kalicińska: "Krysia Kofta namawiała mnie na popołudnia w Czytelniku. Lubimy się. „Przyjedź, wprowadzę cię w środowisko warte tego”. Problem w tym, że ja mieszkam z dala od stolicy i jechać na Wiejską (gdzie nie ma jak zaparkować), żeby pogadać z Wielkimi? Zresztą… Obawiam się że gdyby tam był osławiony pan Rudnicki i przywitał mnie słowami ”Cześć, kurwo” czy podobnie ciepło, to ja odpaliłabym mu z liścia – tak mnie tata nauczył. A może odpowiedziałabym mu „Cześć, chuju” i niestety weszła w „konwencję” i potem broniła, zamiast nazywać rzecz po imieniu? Eeee… Może lepiej, że się nie bratam z Wielkimi? Co ja, wiejska kobiecina, rozumiem z tych dziwnych zachowań ludzi kultury?"

„Sukces w literaturze zależy w 80% od szczęścia”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Rafałem Tomczakiem, uczestnikiem warsztatów pisarskich, autorem powieści „Dotyk przeznaczenia. Część 1”.

admin — Sat, 24 Oct 2015 08:42:24 +0000

„Sukces w literaturze zależy w 80% od szczęścia”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Rafałem Tomczakiem, uczestnikiem warsztatów pisarskich, autorem powieści „Dotyk przeznaczenia. Część 1”. pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Gdybyś miał przez moment wcielić się w rolę surowego krytyka czy recenzenta oceniającego twoje książki, to na jakie ich mankamenty wskazałbyś w pierwszym rzędzie? R.T.: Akurat mam taki charakter, że obsmarowałbym swoją książkę bardziej niż jakikolwiek krytyk. Zapewne dlatego mam problem z autopromocją. Mankamentów widzę tyle, że wymienianie ich zajęłoby bardzo dużo czasu.

„Pisanie nie jest dla Mickiewiczów czy Słowackich. Pisanie jest dostępne dla wszystkich.” Rozmowa z Kasią Bulicz-Kasprzak.

admin — Mon, 18 Feb 2013 07:47:47 +0000

„Pisanie nie jest dla Mickiewiczów czy Słowackich. Pisanie jest dostępne dla wszystkich.” Rozmowa z Kasią Bulicz-Kasprzak. pochodzi z: Literatura jest sexy

A kiedykolwiek był zły czas dla kobiet piszących powieści obyczajowe? Literatury dla kobiet nie wymyślono w zeszłym roku. Jej historia wiąże się z takimi tytułami jak jak choćby „Klaudyna”, czy „Duma i uprzedzenie”. Jeden będzie się o literaturze dla kobiet wypowiadał negatywnie, drugi będzie ją wielbił.

Galeria jednego autora (Feliks. W. Kres, „Galeria dla dorosłych”)

admin — Sun, 06 May 2012 09:00:24 +0000

Galeria jednego autora (Feliks. W. Kres, „Galeria dla dorosłych”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Tym, którzy spodziewaliby się poradnika z serii „Jak napisać bestseller” trzeba powiedzieć jasno: „Galeria...” w zamyśle Kresa „nie jest szkołą literacką ani nawet podawanym w odcinkach poradnikiem dla początkujących, chociaż rolę tego drugiego może od biedy spełniać.

Wiedza odrzucona (John Crowley, „Demonomania”)

admin — Fri, 11 Mar 2011 19:32:55 +0000

Wiedza odrzucona (John Crowley, „Demonomania”) pochodzi z: Literatura jest sexy

„AEgipt” Johna Crowleya to cykl wyjątkowy. A „Demonomania” jest w tym cyklu wyjątkowo mocną i mroczną pozycją.

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem)

admin — Tue, 24 Aug 2010 07:08:29 +0000

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Skąd pomysł na Drakkainena? Jak tworzy się takiego bohatera? Jarosław Grzędowicz: Każdego bohatera tworzy się mniej więcej tak samo – pod historię. Są takie opowieści które przychodzą razem z bohaterem i są takie, w których bohatera się obsadza – jak aktora w filmie. Ale to nie jest proces oderwany. Przynajmniej rzadko. Można sobie wyobrazić sytuację kiedy autorowi nagle wymyśla się postać – w jakiś sposób charakterystyczna, intrygująca, no fajna po prostu, ale nie towarzyszy jej konkretna historia. Z drugiej strony, jeśli postać jest rzeczywiście charakterystyczna, to prędzej czy później krystalizuje wokół siebie fabułę. Nie ma sensu tego wydzielać jako odrębnego procesu, to po prostu część tworzenia opowieści. Pracy nad pomysłem. W wypadku Vuko Drakkainena, możemy pomówić o szczegółach – chodziło o bohatera który będzie osadzony w świecie przyszłości, a nie będzie się nazywał na przykład Gryx i pochodził z jakiejś umownej „Metropolii”. To kosmopolita – na miarę świata za jakieś sto lat. Lubię kiedy wizje przyszłości zawierają element ciągłości historycznej. Mam wrażenie, że to buduje wizję świata, który jest bardziej wiarygodny i wyrasta z naszego. W naszych czasach jest już zupełnie możliwy człowiek, który dorasta w Chorwacji z ojca Fina i matki Polki.

„Nowa Fantastyka” to marka kultowa jak Harley. Wywiad dla portalu Poltergeist. Rozmawia Marcin Zwierzchowski

admin — Sun, 25 Jul 2010 09:33:44 +0000

„Nowa Fantastyka” to marka kultowa jak Harley. Wywiad dla portalu Poltergeist. Rozmawia Marcin Zwierzchowski pochodzi z: Literatura jest sexy

Marcin Zwierzchowski: Ostatnie miesiące to okres sporych zmian w „Nowej Fantastyce”. Jak je oceniasz? Jakub Winiarski: Pismo jest w fazie wzlotu, na fali. Z numerem lipcowym czytelnicy otrzymali w prezencie książkę Poula Andersona „Stanie się czas”, a już na październik zapowiedziana jest kolejna sensacja i wielka radość dla fanów: powrót Funky'ego Kovala. W każdej „NF” będą więc odtąd cztery plansze świetnego, kultowego komiksu. Do tego dochodzi rozkręcenie strony internetowej fantastyka.pl, gdzie ludzie mogą zamieszczać opowiadania, teksty publicystyczne i prace plastyczne, oraz gdzie organizujemy mnóstwo konkursów i zabaw – wszystko to dla czytelników, dla fanów.

Rozmowa kontrolowana (Andrzej Sapkowski, Stanisław Bereś, „Historia i fantastyka”)

admin — Fri, 02 Apr 2010 15:46:08 +0000

Rozmowa kontrolowana (Andrzej Sapkowski, Stanisław Bereś, „Historia i fantastyka”) pochodzi z: Literatura jest sexy

To mogło być starcie stulecia. Wszystko tu przemawiało na korzyść takiego rozstrzygnięcia: z jednej strony w polemiczne szranki wstąpił oryginalny historyk literatury, wyspecjalizowany w rozmowach z autorami, z drugiej kultowy, słynący z ciętego języka pisarz.

Boże, to będzie jazda! (rozmowa z Mają Lidią Kossakowską)

admin — Thu, 04 Mar 2010 07:37:32 +0000

Boże, to będzie jazda! (rozmowa z Mają Lidią Kossakowską) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Namalowałaś ostatnio jakiś obraz? Jaka była, jeśli można spytać, jego tematyka? Maja Lidia Kossakowska: Ostatnio wreszcie zabrałam się za rozrysowanie talii kart wróżebnych. Posługuję się kilkanaście lat wersją szkicową i ciągle sobie obiecuję, że pewnego dnia nadam im nową, bardziej dopracowaną szatę graficzną. Może w końcu mi się to uda, chociaż zaprojektowanie i wykonanie czterdziestu dwóch plansz, a może i opracowanie jakiejś koszulki, wymaga mnóstwa czasu. A tego mi wiecznie brakuje. J.W.: Masz na myśli karty do tarota? Korzystasz z tarotowych podpowiedzi? M.L.K.: Nie. Źle mi się pracuje z tarotem. Nigdy nie mogliśmy się dogadać. Mam własne karty, które sama stworzyłam. A właściwie odnalazłam podczas czegoś w rodzaju szamańskich poszukiwań. Naprawdę wielkim wystarczą kości, kamyczki, łodygi krwawnika, a ja muszę mieć symbole. Przypuśćmy, że część z nich dostałam, część ukradłam w Bibliotece Akaszy, takiej jak w „Zakonie Krańca Świata”, a część musiałam sama dopasować. Będzie tajemniczo, magicznie i literacko, jak przystało na fantastę z mistycznymi ciągotami.

Chyba rzeczywiście jestem lirykiem (rozmowa z Marcinem Przybyłkiem)

admin — Tue, 09 Feb 2010 09:18:51 +0000

Chyba rzeczywiście jestem lirykiem (rozmowa z Marcinem Przybyłkiem) pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Zdajesz sobie sprawę, że Twój Torkil zajął ten jedyny wolny skrawek przestrzeni, którego nie zajął Geralt? Że Twoja saga to, jak by nie patrzeć, najpoważniejsza obecnie konkurencja dla sagi Andrzeja Sapkowskiego? M.P.: Jakub, powinienem Cię na rękach nosić za to stwierdzenie. Tak, zdaję sobie z tego sprawę. Gamedec, moim zdaniem, a jak się okazuje, także Twoim, to najlepsza polska saga science – fiction. Gdy tworzyłem jej zręby, obserwowałem rozwój popularności Wiedźmina i starałem się zrobić coś równoległego, ale oczywiście po swojemu, no i nie fantasy. Ucząc się na twórczości Andrzeja, zapamiętywałem, które fragmenty mi się podobały, a które nie. Opowieść o gamedeku, to, podobnie jak saga o Geralcie z Rivii, przekaz skoncentrowany na jednym człowieku. Przy czym, inaczej niż twórca Wiedźmina, ja bardziej się skupiam na Torkilu (denerwowałem się, gdy Andrzej zbyt długo opisywał postacie drugo i trzecioplanowe). Właśnie zdałem sobie sprawę, że w tomie V nie będzie już takiej koncentracji na Aymorze, bo chcę pokazać szersze tło. Czyżby Andrzej miał rację? J.W.: Z moich obserwacji praw, jakie rządzą narracją, wynika, że skierowanie uwagi na coś innego niż bohater rzadko wychodzi książce na zdrowie. Nie obawiasz się, że „popłyniesz”, kiedy ważniejsze od Torkila staną się na przykład opisy nowego, wspaniałego świata? M.P.: Świetna uwaga. Obawiam się. Dlatego staram się, żeby opisy niezwiązane z Torkilem były w miarę krótkie, naprawdę ważne (nieważne nie powinny się w książce w ogóle pojawić) i naprawdę interesujące. Mają służyć wyłącznie temu, by czytelnik (czytelniczka) mógł (mogła) zrozumieć, co się dzieje. Globalnie. Pojedynczy człowiek raczej nie miałby szansy wszystkiego ogarnąć. Dziać się będzie tak dużo i tak ciekawie, że szkoda coś istotnego pominąć. A zresztą, ciągle piszę tę książkę. Może się ostatecznie okazać, że większość z tych fragmentów wytnę i nie będzie dyskusji. J.W.: Dobra, to teraz strzelę z grubszej rurki. Jak Ci się zdaje, Marcinie, kiedy człowiek udoskonalany wciąż przez technikę przestanie być człowiekiem, a zacznie być... No właśnie, czym?