Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Joanna Bator

„Chętnie bym popisała z Gombrowiczem na Facebooku.” Wywiad z Anną Fryczkowską

admin — Sat, 15 Nov 2014 10:22:31 +0000

„Chętnie bym popisała z Gombrowiczem na Facebooku.” Wywiad z Anną Fryczkowską pochodzi z: Literatura jest sexy

A.F.: Mogłabym tu się zagłębić w długie rozważania o sławie, pieniądzach, uznaniu krytyków i o tym, czy obecność w mediach i na topkach przekłada się na jakość literatury, ale obawiam się, że powtarzałabym ogólnie znane komunały. Więc pozostawię to inteligencji czytelnika.

Pierwsze arcydzieło XXI wieku (Jonathan Franzen, „Korekty”)

admin — Sun, 06 May 2012 15:42:48 +0000

Pierwsze arcydzieło XXI wieku (Jonathan Franzen, „Korekty”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Na koniec mam chęć zadać pytanie: kto napisze coś tej klasy po polsku? Oficjalnie namaszczani autorzy – Pilch, Stasiuk, Kuczok, Głowacki, Witkowski, Rudnicki, Tokarczuk, Gretkowska, Masłowska czy Bator – nie sądzę. Z innych, mniej chwilowo oczywistych (ale ja wiem, czemu ich wymieniam) kandydatur – być może – Błażej Dzikowski by potrafił. Albo Adam Pluszka. Mariusz Sieniewicz, gdyby mniej pociągały go eksperymenty (w których zresztą też bywa kawał dobrej roboty). Może też Piotr Siemion, gdyby mu się chciało chcieć. Lub Wielki Nieodkryty Talent, na który czasem się czeka (a czasem nie).

Idealny sposób na kwietniową noc (Rozmowa z Joanną Bator)

admin — Sat, 30 Jan 2010 15:30:47 +0000

Idealny sposób na kwietniową noc (Rozmowa z Joanną Bator) pochodzi z: Literatura jest sexy

Przebieranie, maskarada to fascynacje, które towarzyszą mi odkąd pamiętam. Miałam zamiar wydać „Piaskową” pod pseudonimem i podpisaną pseudonimem ją złożyłam, ale WAB ten pomysł jakoś się bardzo nie podobał, ale to nie znaczy, że nie wykorzystam go w przyszłości. Psychoanalityczka Joan Riviere w tekście „Kobiecość jako maskarada” utożsamia przebieranki z kobiecością jako formą kulturową i konstrukcją psychiczną oparta na dominacji tego, co widać, na prezentacji siebie jako wyglądu. Niewiele zmieniło się od tamtego czasu – w naszej kulturze to kobiety są nadal do oglądania bardziej niż mężczyźni. Tyle ludzkiego wysiłku idzie w wygląd! Tony pudru, wagony cieni do powiek, góry różu, hałdy odessanego tłuszczu. I nie ma przed tym ucieczki, bo żadna kobieta, nikt nie może żyć poza kulturą, poza taką, czy inną normą. Ani ta w tenisówkach, ani ta w szpilkach. Patriarchalne królewny, chłopczyce, smętne emo-dziewczynki, japońskie lolitki, intelektualistki – różne normy, różne wyglądy do wyboru. Przebieranie się za „normalną kobietę”, o którą Pan pyta, zapewne dotyczyło żądania jakiegoś normatywnego dostosowania, jakie bohaterka-narratorka wówczas odczuła ze strony świata, czy wręcz mężczyzny. Lubię całą tą zmysłową otoczkę związaną z przygotowywaniem kobiecego wyglądu i bardzo mnie pociąga kobieca kobiecość: długie włosy, umalowane usta, wysokie buty, perfumy, mazidła. Dotyk jedwabiu, zapach skóry, błyskotki. Kiedyś miałam z tym problem: jak to, ja feministka i tak się pławię w tych kobiecych rytuałach, te buty kolekcjonuję. Dziś mam to w nosie, bo kolekcjonuję sobie szpilki, a w marcu pobiegłam półmaraton warszawski w adidasach.