Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » feminizm

„Jedna książka nie czyni nikogo pisarzem”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Karoliną Szewczykowską, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Drugiej strony miasta”.

admin — Wed, 19 Apr 2017 07:33:26 +0000

„Jedna książka nie czyni nikogo pisarzem”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Karoliną Szewczykowską, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Drugiej strony miasta”. pochodzi z: Literatura jest sexy

K.Sz.: Czy okrucieństwa? Ja bym powiedziała, że raczej zagubienia. U mnie nie ma złych, czy dobrych postaci. Powiedzmy raczej, że nie używam różowych okularów. (Śmiech.) I to zdecydowanie ze mnie, nie potrafiłabym się od siebie oderwać pisząc. Oczywiście czasem „podbijam” atmosferę i wtedy jest to sztuczka. Ale co do zasady, pokazuję tę ciemniejszą stronę ludzkiej natury bez oceniania. Ja raczej chcę zrozumieć, dotrzeć do źródła.

„Z biegiem czasu idę w stronę literackiej rozrywki.” Wywiad z Natalią Bieniek

admin — Mon, 03 Nov 2014 10:33:56 +0000

„Z biegiem czasu idę w stronę literackiej rozrywki.” Wywiad z Natalią Bieniek pochodzi z: Literatura jest sexy

N.B.: Moja książka została zakwalifikowana do tzw. literatury kobiecej, więc jest mi niezręcznie mówić o tej etykietce w sposób negatywny. Natomiast niestety dostrzegam pewne oznaki lekceważenia wobec książek z tej „kategorii” – co za okropne słowo. Krytycy literaccy nie sięgają po nie, książki te właściwie nie istnieją w przestrzeni społeczno–medialnej. Dlatego wolę określenie literatura popularna. Literatura środka. Nie ma w sobie wartościowania. Jako autorka chciałabym właśnie w tym miejscu się znaleźć. To lubię jako czytelnik.

„Oprócz kompletnych idiotów nie ma ludzi bez poglądów.” Wywiad z Kają Malanowską

admin — Sun, 05 Oct 2014 11:50:22 +0000

„Oprócz kompletnych idiotów nie ma ludzi bez poglądów.” Wywiad z Kają Malanowską pochodzi z: Literatura jest sexy

K.M.: To pytanie wydaje mi się, co najmniej podchwytliwe. Więc ustalmy, że dla mnie kryje się za nim następujące stwierdzenie: „poruszasz w swoim pisarstwie wyłącznie tematy maistreamowe, nigdy kontrowersyjne”. Odpowiadam wiec dość łagodnie: to nieprawda.

„Taka moja rola: drobny pomocnik wolności.” Wywiad z Anną Nasiłowską

admin — Fri, 24 May 2013 08:32:47 +0000

„Taka moja rola: drobny pomocnik wolności.” Wywiad z Anną Nasiłowską pochodzi z: Literatura jest sexy

Napisałam 18 książek. Ta różnorodność – to spory problem. Ja nie tworzę własnej „marki”. Jeśli ktoś czyta Grocholę, to wiadomo, co zastanie pod okładkami kolejnej książki, nawet jak mu (czy raczej jej) napiszą na zachętę „Całkiem nowa Grochola”. Pilch – pisze Pilchem, Głowacki – Głowackim. A Nasiłowska ciągle wymyśla siebie od nowa. Do czego to prowadzi? Nikt nie wie, łącznie z nią samą.

„W pisaniu jest to, co niepohamowane”. Rozmowa z Agnieszką Lis

admin — Thu, 11 Apr 2013 11:05:29 +0000

„W pisaniu jest to, co niepohamowane”. Rozmowa z Agnieszką Lis pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Lekkim krokiem wchodzimy w feministyczne klimaty? A.L.: Tak, wchodzimy trochę w feministyczne klimaty. Nie bardzo one są moje, golę pachy i lubię, jak mnie facet puszcza przodem. Ale też nie jestem księżniczką i nie do twarzy mi w różowym. Jestem kobietą i po drodze mi z tym, a jeśli feminizm – to w moim pojęciu tożsamy z wolnością wyboru. Kariera, łóżko, sprzątanie - każdy świat jest dobry, jeśli jest świadomie wybrany.

Idealny sposób na kwietniową noc (Rozmowa z Joanną Bator)

admin — Sat, 30 Jan 2010 15:30:47 +0000

Idealny sposób na kwietniową noc (Rozmowa z Joanną Bator) pochodzi z: Literatura jest sexy

Przebieranie, maskarada to fascynacje, które towarzyszą mi odkąd pamiętam. Miałam zamiar wydać „Piaskową” pod pseudonimem i podpisaną pseudonimem ją złożyłam, ale WAB ten pomysł jakoś się bardzo nie podobał, ale to nie znaczy, że nie wykorzystam go w przyszłości. Psychoanalityczka Joan Riviere w tekście „Kobiecość jako maskarada” utożsamia przebieranki z kobiecością jako formą kulturową i konstrukcją psychiczną oparta na dominacji tego, co widać, na prezentacji siebie jako wyglądu. Niewiele zmieniło się od tamtego czasu – w naszej kulturze to kobiety są nadal do oglądania bardziej niż mężczyźni. Tyle ludzkiego wysiłku idzie w wygląd! Tony pudru, wagony cieni do powiek, góry różu, hałdy odessanego tłuszczu. I nie ma przed tym ucieczki, bo żadna kobieta, nikt nie może żyć poza kulturą, poza taką, czy inną normą. Ani ta w tenisówkach, ani ta w szpilkach. Patriarchalne królewny, chłopczyce, smętne emo-dziewczynki, japońskie lolitki, intelektualistki – różne normy, różne wyglądy do wyboru. Przebieranie się za „normalną kobietę”, o którą Pan pyta, zapewne dotyczyło żądania jakiegoś normatywnego dostosowania, jakie bohaterka-narratorka wówczas odczuła ze strony świata, czy wręcz mężczyzny. Lubię całą tą zmysłową otoczkę związaną z przygotowywaniem kobiecego wyglądu i bardzo mnie pociąga kobieca kobiecość: długie włosy, umalowane usta, wysokie buty, perfumy, mazidła. Dotyk jedwabiu, zapach skóry, błyskotki. Kiedyś miałam z tym problem: jak to, ja feministka i tak się pławię w tych kobiecych rytuałach, te buty kolekcjonuję. Dziś mam to w nosie, bo kolekcjonuję sobie szpilki, a w marcu pobiegłam półmaraton warszawski w adidasach.