Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Faulkner

„Wymyśliłam kryminał dietetyczny”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Moniką Oworuszko, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką kryminałów dietetycznych „Walenty i spółka” oraz „Walenty i spółka ruszają w świat”.

admin — Fri, 09 Oct 2015 10:51:24 +0000

„Wymyśliłam kryminał dietetyczny”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Moniką Oworuszko, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką kryminałów dietetycznych „Walenty i spółka” oraz „Walenty i spółka ruszają w świat”. pochodzi z: Literatura jest sexy

Monika Oworuszko: Występuję w podwójnej roli: jestem debiutującym autorem i wydawcą. Lubię myśleć, że jestem osobą pomysłową, bo wymyśliłam kryminał dietetyczny i odważną, bo założyłam wydawnictwo. Swoją karierę literacką i wydawniczą postrzegam w jasnych barwach, bo jestem pracowitą optymistką. Wierzę, że sukces to nie tylko pomysł, ale i konsekwencja w jego realizacji.

„Skupiam się na ludziach, których spotykam.” Wywiad z Magdaleną Zimniak

admin — Wed, 05 Nov 2014 09:25:29 +0000

„Skupiam się na ludziach, których spotykam.” Wywiad z Magdaleną Zimniak pochodzi z: Literatura jest sexy

Piszę powieści, które niektórzy określają mianem thrillerów psychologicznych, inni obyczajówką z elementami kryminału, niekiedy dodaję trochę fantastyki. „Kariera” – wielkie słowo, ale mam nadzieję, że stanę się bardziej rozpoznawalna, a grono moich czytelników wzrośnie. Nie przepadam za mówieniem o karierze, nie mam osobowości celebrytki.

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem)

admin — Tue, 24 Aug 2010 07:08:29 +0000

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Skąd pomysł na Drakkainena? Jak tworzy się takiego bohatera? Jarosław Grzędowicz: Każdego bohatera tworzy się mniej więcej tak samo – pod historię. Są takie opowieści które przychodzą razem z bohaterem i są takie, w których bohatera się obsadza – jak aktora w filmie. Ale to nie jest proces oderwany. Przynajmniej rzadko. Można sobie wyobrazić sytuację kiedy autorowi nagle wymyśla się postać – w jakiś sposób charakterystyczna, intrygująca, no fajna po prostu, ale nie towarzyszy jej konkretna historia. Z drugiej strony, jeśli postać jest rzeczywiście charakterystyczna, to prędzej czy później krystalizuje wokół siebie fabułę. Nie ma sensu tego wydzielać jako odrębnego procesu, to po prostu część tworzenia opowieści. Pracy nad pomysłem. W wypadku Vuko Drakkainena, możemy pomówić o szczegółach – chodziło o bohatera który będzie osadzony w świecie przyszłości, a nie będzie się nazywał na przykład Gryx i pochodził z jakiejś umownej „Metropolii”. To kosmopolita – na miarę świata za jakieś sto lat. Lubię kiedy wizje przyszłości zawierają element ciągłości historycznej. Mam wrażenie, że to buduje wizję świata, który jest bardziej wiarygodny i wyrasta z naszego. W naszych czasach jest już zupełnie możliwy człowiek, który dorasta w Chorwacji z ojca Fina i matki Polki.

Boże, to będzie jazda! (rozmowa z Mają Lidią Kossakowską)

admin — Thu, 04 Mar 2010 07:37:32 +0000

Boże, to będzie jazda! (rozmowa z Mają Lidią Kossakowską) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Namalowałaś ostatnio jakiś obraz? Jaka była, jeśli można spytać, jego tematyka? Maja Lidia Kossakowska: Ostatnio wreszcie zabrałam się za rozrysowanie talii kart wróżebnych. Posługuję się kilkanaście lat wersją szkicową i ciągle sobie obiecuję, że pewnego dnia nadam im nową, bardziej dopracowaną szatę graficzną. Może w końcu mi się to uda, chociaż zaprojektowanie i wykonanie czterdziestu dwóch plansz, a może i opracowanie jakiejś koszulki, wymaga mnóstwa czasu. A tego mi wiecznie brakuje. J.W.: Masz na myśli karty do tarota? Korzystasz z tarotowych podpowiedzi? M.L.K.: Nie. Źle mi się pracuje z tarotem. Nigdy nie mogliśmy się dogadać. Mam własne karty, które sama stworzyłam. A właściwie odnalazłam podczas czegoś w rodzaju szamańskich poszukiwań. Naprawdę wielkim wystarczą kości, kamyczki, łodygi krwawnika, a ja muszę mieć symbole. Przypuśćmy, że część z nich dostałam, część ukradłam w Bibliotece Akaszy, takiej jak w „Zakonie Krańca Świata”, a część musiałam sama dopasować. Będzie tajemniczo, magicznie i literacko, jak przystało na fantastę z mistycznymi ciągotami.

Wszystko jest kwestią determinacji i wyboru (rozmowa z Elżbietą Lipińską)

admin — Sun, 31 Jan 2010 13:24:23 +0000

Wszystko jest kwestią determinacji i wyboru (rozmowa z Elżbietą Lipińską) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Kim jest dziś w literaturze Elżbieta Lipińska? Jak widzisz obecnie, po wydaniu dwóch książek, swoją postać i swoją, nazwijmy to tak, pisarską karierę? Elżbieta Lipińska: Niewiele się zmieniło. Może moje nazwisko jest dzięki temu kojarzone w małym światku poetyckim, zdecydowanie poza powszechnym obiegiem. I temu zawdzięczam dwa-trzy wieczory poetyckie. W moim własnym mieście nikt nie jest zainteresowany zorganizowaniem mi choćby jednego. No, jeszcze znajomi dostrzegli we mnie coś nowego, nieznanego dotąd. Kariery nie widzę i nie mam złudzeń, że zobaczę.