Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » wywiad z pisarzem

PISARZ 24/7. Dzień 136. (16.08.2018)

admin — Wed, 16 May 2018 20:17:09 +0000

PISARZ 24/7. Dzień 136. (16.08.2018) pochodzi z: Literatura jest sexy

„Informacje o mojej śmierci są, muszę powiedzieć, zdecydowanie przesadzone”.

PISARZ 24/7. Dzień 104. (14.04.2018)

admin — Sat, 14 Apr 2018 19:26:49 +0000

PISARZ 24/7. Dzień 104. (14.04.2018) pochodzi z: Literatura jest sexy

Przypuszczam raczej, że wysypaliby się na pytaniu o „Urnę…”.

„Bardziej niż pisarzem jestem gawędziarzem.” Rozmowa z Jakubem Ćwiekiem.

admin — Tue, 27 Feb 2018 09:14:24 +0000

„Bardziej niż pisarzem jestem gawędziarzem.” Rozmowa z Jakubem Ćwiekiem. pochodzi z: Literatura jest sexy

J.Ć.: Dzięki za to pytanie, bo daje mi możliwość naprostowania pewnej bzdury.

„Knausgaard w coś trafił”. Z Iwoną Zimnicką, tłumaczką języka norweskiego, autorką przekładu „Mojej walki. Powieści 1” Karla Ove Knausgaarda rozmawia Jakub Winiarski

admin — Fri, 29 Aug 2014 10:48:47 +0000

„Knausgaard w coś trafił”. Z Iwoną Zimnicką, tłumaczką języka norweskiego, autorką przekładu „Mojej walki. Powieści 1” Karla Ove Knausgaarda rozmawia Jakub Winiarski pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Czy możemy spodziewać się, że przełoży Pani całość „Mojej walki”? A jeśli tak, to proszę powiedzieć, jak czuje się tłumaczka, mająca w perspektywie życie z dziełem jednego człowieka przez tak długo? Czy powstaje jakiś rodzaj więzi? Nawiązuje się tajne porozumienie między autorem a osobą, która pozwala jego dziełu zaistnieć w innym języku i kulturze? I.Z.: Tak, będę tłumaczyć całość cyklu. Przy tak długiej pracy nad przekładem zawsze nawiązuje się pewien rodzaj więzi nie tyle z autorem, co z bohaterami (chociaż oczywiście w „Mojej walce” jest to równoznaczne).

Byłem smutnym bucem (Rozmowa z Łukaszem Orbitowskim)

admin — Sun, 16 May 2010 09:15:38 +0000

Byłem smutnym bucem (Rozmowa z Łukaszem Orbitowskim) pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Ponieważ może nie wszyscy wiedzą, chciałbym zapytać cię o pisarskie początki. Jak to z tobą było, jak się zaczęło, pamiętasz jeszcze? Ł.O.: Ano myślę, że byłem smutnym bucem, mało kto mnie lubił, więc miałem czas na pisanie, jeszcze wymyśliłem sobie, że będę na te knoty podrywał koleżanki. Szło jakoś, ale kumple z technikum radzili sobie o niebo lepiej. Wiesz, miałem lat naście i chciałem być kimś. Naprawdę kimś, bo pisarz to jest, kurwa, ktoś. Tymczasem nic mnie wtedy do pisania nie pretendowało, nie było szczerego powodu, by pisać. Po prostu chciałem się pokazać, wrzasnąć „ja!”, zapominając, że zaimki mają ciąg dalszy, ty, my i tak dalej. Dobrze, że kariera nie poszła łatwo, dobrze, że teraz nie mam dwudziestu lat, bo jeszcze nie daj Boże bym ją zrobił na tym starym szajsie. Obijałem się po jakichś domach kultury, drukowałem w niskonakładowych almanachach napuszone teksty, a przecież chodziło tylko o to, żeby sobie poszczypać i napić się wódeczki. A potem zassało mnie życie, w dobrym i złym sensie, miałem przygody. Rozsądku zostało na ćwiczenie technik literackich w domu. I nagle obudziłem się z tym, że chcę coś powiedzieć, dopuściłem do siebie wątpliwość – że jednak mogę mieć coś do powiedzenia, że mi w jakiś sposób wolno prosić o głos i wysłuchanie. Z tego zrodziły się pierwsze prawdziwe teksty, te z „Wigilijnych psów” i „Horror show”. Potem już poszło.