Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Wojciech Młynarski

„Dobrze mi tu, gdzie jestem.” Rozmowa z Małgorzatą Kalicińską

admin — Sun, 07 Jan 2018 05:24:31 +0000

„Dobrze mi tu, gdzie jestem.” Rozmowa z Małgorzatą Kalicińską pochodzi z: Literatura jest sexy

M. Kalicińska: "Krysia Kofta namawiała mnie na popołudnia w Czytelniku. Lubimy się. „Przyjedź, wprowadzę cię w środowisko warte tego”. Problem w tym, że ja mieszkam z dala od stolicy i jechać na Wiejską (gdzie nie ma jak zaparkować), żeby pogadać z Wielkimi? Zresztą… Obawiam się że gdyby tam był osławiony pan Rudnicki i przywitał mnie słowami ”Cześć, kurwo” czy podobnie ciepło, to ja odpaliłabym mu z liścia – tak mnie tata nauczył. A może odpowiedziałabym mu „Cześć, chuju” i niestety weszła w „konwencję” i potem broniła, zamiast nazywać rzecz po imieniu? Eeee… Może lepiej, że się nie bratam z Wielkimi? Co ja, wiejska kobiecina, rozumiem z tych dziwnych zachowań ludzi kultury?"

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem)

admin — Tue, 24 Aug 2010 07:08:29 +0000

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Skąd pomysł na Drakkainena? Jak tworzy się takiego bohatera? Jarosław Grzędowicz: Każdego bohatera tworzy się mniej więcej tak samo – pod historię. Są takie opowieści które przychodzą razem z bohaterem i są takie, w których bohatera się obsadza – jak aktora w filmie. Ale to nie jest proces oderwany. Przynajmniej rzadko. Można sobie wyobrazić sytuację kiedy autorowi nagle wymyśla się postać – w jakiś sposób charakterystyczna, intrygująca, no fajna po prostu, ale nie towarzyszy jej konkretna historia. Z drugiej strony, jeśli postać jest rzeczywiście charakterystyczna, to prędzej czy później krystalizuje wokół siebie fabułę. Nie ma sensu tego wydzielać jako odrębnego procesu, to po prostu część tworzenia opowieści. Pracy nad pomysłem. W wypadku Vuko Drakkainena, możemy pomówić o szczegółach – chodziło o bohatera który będzie osadzony w świecie przyszłości, a nie będzie się nazywał na przykład Gryx i pochodził z jakiejś umownej „Metropolii”. To kosmopolita – na miarę świata za jakieś sto lat. Lubię kiedy wizje przyszłości zawierają element ciągłości historycznej. Mam wrażenie, że to buduje wizję świata, który jest bardziej wiarygodny i wyrasta z naszego. W naszych czasach jest już zupełnie możliwy człowiek, który dorasta w Chorwacji z ojca Fina i matki Polki.

Jasność w temacie Marioli (rozmowa z Januszem Andermanem)

admin — Sun, 31 Jan 2010 11:41:52 +0000

Jasność w temacie Marioli (rozmowa z Januszem Andermanem) pochodzi z: Literatura jest sexy

Trudno określić, co jest poważnym myśleniem o pisaniu, a co nie. Czy myślenie dziecka jest poważne? Oczywiście. Pierwszą rzecz, jaką napisałem zaraz po tym, kiedy nauczyłem się składać litery, opowiadanie, traktowałem śmiertelnie poważnie. Niestety, spotkała się z dobrotliwymi żartami w rodzinie, co wówczas odebrałem jako zabójczą dla mnie drwinę. Wspominam o tym, bo konsekwencje tamtego przeżycia trwają do dziś. Nigdy nie jestem pewny, tego co napisałem, w żadnym stopniu nie potrafię ocenić i dlatego po oddaniu tekstu czekanie na oceny jest udręką.