Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Tomasz Mann

PISANIE JAKO DROGA DO SZCZĘŚCIA

admin — Tue, 15 May 2012 09:59:56 +0000

PISANIE JAKO DROGA DO SZCZĘŚCIA pochodzi z: Literatura jest sexy

Słyszałem kiedyś anegdotę o trenerze kolarstwa, który wprowadził mordercze treningi, ale też obiecał zawodnikom, że przed samym startem w zawodach powie im, jaka jest magiczna recepta na sukces. Zawodnicy ćwiczyli ostro, dali z siebie naprawdę wszystko. W końcu nadszedł czas wyścigu. Przed startem grupa kolarzy podeszła do trenera i lider spytał: „Trenerze, to jaka jest ta magiczna recepta na sukces?” Trener odpowiedział: „Przez cały wyścig musicie trzymać się blisko czołówki. A jak już będzie widać metę, to macie zapierdzielać! Zapierdzielać! Zapierdzielać!”

O Wenecji (Predrag Matvejević, „Inna Wenecja”)

admin — Mon, 01 Mar 2010 07:08:11 +0000

O Wenecji (Predrag Matvejević, „Inna Wenecja”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Piszący o Wenecji mają problem ten sam, co piszący o miłości: ponoć wszystko już na ten temat zostało powiedziane i nie wiadomo, jakiego sposobu użyć, by do tego wszystkiego dołożyć to, czego jeszcze nikt nie powiedział. Predrag Matvejević znalazł wyjście z tej sytuacji

Wypisy z esejów Wirpszy (Witold Wirpsza, „Gra znaczeń. Przerób”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 16:01:38 +0000

Wypisy z esejów Wirpszy (Witold Wirpsza, „Gra znaczeń. Przerób”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Wypisy z esejów Wirpszy (Witold Wirpsza, „Gra znaczeń. Przerób”) pochodzi z: Literatura jest sexy Działalność pisarza ma to do siebie, że czyni on stale drobne wyłomy w zwartej całości gramatyki, ustalonego obyczaju i obowiązujących norm języka. Jest to akt ustawicznej rebelii wobec otoczenia, rodzaj wywrotowości. Pisanie wymaga skrajnej nieustraszoności. J. Ortega y Gasset, Miseria y […]

Izajasz by nie odpuścił

admin — Fri, 29 Jan 2010 21:02:02 +0000

Izajasz by nie odpuścił pochodzi z: Literatura jest sexy

Czy jestem znany, nie wiem. Tam, gdzie mieszkam, nikt mnie nie zaczepia, palcem nie wytyka, o autograf nie prosi, więc chyba na razie znany nie jestem. Ale faktycznie piszę prozę, czasem bywam też tak zwanym poetą – i w tych branżach ktoś pewnie o mnie słyszał. Czemu przy tym te dziedziny – prozę i poezję – rozdzielam i rozdzielność ich specjalnie jeszcze w moim przypadku podkreślam? Rzecz jest trywialna. Moje wczesne wcielenie liryczne, którym czas jakiś swobodnie dysponowałem, żyło mniej więcej od szesnastego do dwudziestego czwartego roku mojego życia. Żyło, miało się nieźle, dobrze żarło i – jak mówi trywialne powiedzonko – zdechło. Nie potrafię w tej chwili ocenić, czy liryzm wyczerpał mi się wraz z nadwyżką hormonów, czy też w chwili, gdy zrozumiałem, że osiągnąłem dość nieprzyjemny, jak o nim trochę pomyśleć, tak zwany poziom drukowalności. To był ten moment, kiedy w zasadzie większość tego, co napisałem wierszem, miało szansę znaleźć sobie miejsce na takich czy innych łamach – bardzo zły moment.