Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Piotr Siemion

„Twoje walki z wiatrakami ktoś inny już przeżył.” Rozmowa z Piotrem Siemionem.

admin — Thu, 19 May 2016 13:34:52 +0000

„Twoje walki z wiatrakami ktoś inny już przeżył.” Rozmowa z Piotrem Siemionem. pochodzi z: Literatura jest sexy

P.S.: Staram się nie przynosić tekstów niedorobionych i kulawych. Ale publikuję tak rzadko, że mam czas dogadać się z wydawcą i uniknąć rozczarowań. Zasadniczo w Polsce mamy piętnaście tysięcy wydawnictw, więc prawdziwą sztuką jest NIE wydać książki.

Pierwsze arcydzieło XXI wieku (Jonathan Franzen, „Korekty”)

admin — Sun, 06 May 2012 15:42:48 +0000

Pierwsze arcydzieło XXI wieku (Jonathan Franzen, „Korekty”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Na koniec mam chęć zadać pytanie: kto napisze coś tej klasy po polsku? Oficjalnie namaszczani autorzy – Pilch, Stasiuk, Kuczok, Głowacki, Witkowski, Rudnicki, Tokarczuk, Gretkowska, Masłowska czy Bator – nie sądzę. Z innych, mniej chwilowo oczywistych (ale ja wiem, czemu ich wymieniam) kandydatur – być może – Błażej Dzikowski by potrafił. Albo Adam Pluszka. Mariusz Sieniewicz, gdyby mniej pociągały go eksperymenty (w których zresztą też bywa kawał dobrej roboty). Może też Piotr Siemion, gdyby mu się chciało chcieć. Lub Wielki Nieodkryty Talent, na który czasem się czeka (a czasem nie).

Byłem smutnym bucem (Rozmowa z Łukaszem Orbitowskim)

admin — Sun, 16 May 2010 09:15:38 +0000

Byłem smutnym bucem (Rozmowa z Łukaszem Orbitowskim) pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Ponieważ może nie wszyscy wiedzą, chciałbym zapytać cię o pisarskie początki. Jak to z tobą było, jak się zaczęło, pamiętasz jeszcze? Ł.O.: Ano myślę, że byłem smutnym bucem, mało kto mnie lubił, więc miałem czas na pisanie, jeszcze wymyśliłem sobie, że będę na te knoty podrywał koleżanki. Szło jakoś, ale kumple z technikum radzili sobie o niebo lepiej. Wiesz, miałem lat naście i chciałem być kimś. Naprawdę kimś, bo pisarz to jest, kurwa, ktoś. Tymczasem nic mnie wtedy do pisania nie pretendowało, nie było szczerego powodu, by pisać. Po prostu chciałem się pokazać, wrzasnąć „ja!”, zapominając, że zaimki mają ciąg dalszy, ty, my i tak dalej. Dobrze, że kariera nie poszła łatwo, dobrze, że teraz nie mam dwudziestu lat, bo jeszcze nie daj Boże bym ją zrobił na tym starym szajsie. Obijałem się po jakichś domach kultury, drukowałem w niskonakładowych almanachach napuszone teksty, a przecież chodziło tylko o to, żeby sobie poszczypać i napić się wódeczki. A potem zassało mnie życie, w dobrym i złym sensie, miałem przygody. Rozsądku zostało na ćwiczenie technik literackich w domu. I nagle obudziłem się z tym, że chcę coś powiedzieć, dopuściłem do siebie wątpliwość – że jednak mogę mieć coś do powiedzenia, że mi w jakiś sposób wolno prosić o głos i wysłuchanie. Z tego zrodziły się pierwsze prawdziwe teksty, te z „Wigilijnych psów” i „Horror show”. Potem już poszło.