Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Piotr Macierzyński

Trzeba ją tylko dostrzec (Piotr Macierzyński, „Zbiór zadań z chemii i metafizyki”)

admin — Fri, 23 Apr 2010 21:09:31 +0000

Trzeba ją tylko dostrzec (Piotr Macierzyński, „Zbiór zadań z chemii i metafizyki”) pochodzi z: Literatura jest sexy

sobie bohater tej książki mówi wiele razy, na początek można wziąć definicję taką: „jestem wariatem / w granicach rozsądku”. To z wiersza „*** [ma rację Gombrowicz…]”. Ten „wariat w granicach rozsądku” brzmi, niby lekko tylko zawoalowana definicja błazna. Ale w „Zbiorze zadań z chemii i metafizyki” to pojemniejszaa figura. A w czym, tak na marginesie, „ma rację Gombrowicz”?

Sacrum podszyte profanum – i odwrotnie (Piotr Macierzyński, „Odrzuty”)

admin — Sun, 28 Mar 2010 12:25:11 +0000

Sacrum podszyte profanum – i odwrotnie (Piotr Macierzyński, „Odrzuty”) pochodzi z: Literatura jest sexy

U Macierzyńskiego świętości bez jej poniżenia nie ma, ale i poniżenie potrafi on znakomicie uwznioślić. Na tym także polega sztuka wiersza i aż dziwne, że to ten kpiarz Macierzyński przypomina o tym.

Nie taki głupi (Piotr Macierzyński, „Durak”)

admin — Thu, 25 Mar 2010 14:40:44 +0000

Nie taki głupi (Piotr Macierzyński, „Durak”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Siedem wierszy jest w arkuszu "Durak" Piotra Macierzyńskiego i są to wiersze przeważnie bardzo dobre.

Poeta dowcipny po stracie (Piotr Macierzyński, „Tfu, tfu”)

admin — Wed, 24 Mar 2010 15:19:56 +0000

Poeta dowcipny po stracie (Piotr Macierzyński, „Tfu, tfu”) pochodzi z: Literatura jest sexy

"Tfu, tfu" to, jak rozumiem intencję autora, odczynianie złego uroku, egzorcyzm straconej miłości, a także splunięcie na to, na co poeta postanowił splunąć.

Żart nie wyklucza powagi (rozmowa z Piotrem Macierzyńskim)

admin — Tue, 23 Mar 2010 10:03:05 +0000

Żart nie wyklucza powagi (rozmowa z Piotrem Macierzyńskim) pochodzi z: Literatura jest sexy

rzede wszystkim język kłamie, nie oddaje rzeczywistości, jest narzędziem wadliwym, niestety nie ma lepszego. Film, nawet dokumentalny, pokazuje jedynie wycinek rzeczywistości. Mimo, że ma do dyspozycji kolor, dźwięk, słowo, obraz i sztuczki techniczne. Zawsze fragment. Jak więc język miałby zademonstrować więcej? Poza tym nie ma takiej możliwości, by Justyna z rzeczywistego życia mogła mieć sobowtóra w wierszach. Tak samo jest z Piotrem Macierzyńskim, nawet w wierszu pt. „Piotr Macierzyński” podmiot liryczny nie jest tożsamy z autorem (choć autor bardzo się stara, by sprawiać takie wrażenie).