Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Lao-tsy

Ty też jesteś mistrzem (Carol Tavris, Elliot Aronson, „Błądzą wszyscy (ale nie ja)”)

admin — Fri, 27 Jul 2012 11:06:53 +0000

Ty też jesteś mistrzem (Carol Tavris, Elliot Aronson, „Błądzą wszyscy (ale nie ja)”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Teoria dysonansu, błąd konfirmacji, oraz proces uzasadnień bazujący na piramidzie wyboru – to tylko kilka z umysłowych „mechanizmów w służbie ego, które pozwalają nam uzasadniać własne spostrzeżenia i przekonania jako trafne, realistyczne i bezstronne”. Kilka „martwych punktów” naszego postrzegania rzeczywistości. Wszystkie te sztuczki, choć mogą się nam wydawać niezwykle użyteczne, a nawet sprytne, są czymś, co psycholog społeczny Lee Ross nazywa „naiwnym realizmem”. „Naiwność” bierze się tu z przekonania, że inni widzą świat tak, jak my. A jeśli widzą inaczej, to pewnie dlatego, że nie mają tak znakomitej wiedzy, jak my. „Naiwny realizm – piszą Tavris i Aronson – tworzy labirynt logiczny, ponieważ opiera się na dwóch założeniach: po pierwsze,

Lao Tse

admin — Fri, 19 Feb 2010 11:40:52 +0000

Lao Tse pochodzi z: Literatura jest sexy

Najznakomitsi ludzie są jak woda, woda bowiem znakomicie zaspokaja potrzeby wszystkiego stworzenia:

Izajasz by nie odpuścił

admin — Fri, 29 Jan 2010 21:02:02 +0000

Izajasz by nie odpuścił pochodzi z: Literatura jest sexy

Czy jestem znany, nie wiem. Tam, gdzie mieszkam, nikt mnie nie zaczepia, palcem nie wytyka, o autograf nie prosi, więc chyba na razie znany nie jestem. Ale faktycznie piszę prozę, czasem bywam też tak zwanym poetą – i w tych branżach ktoś pewnie o mnie słyszał. Czemu przy tym te dziedziny – prozę i poezję – rozdzielam i rozdzielność ich specjalnie jeszcze w moim przypadku podkreślam? Rzecz jest trywialna. Moje wczesne wcielenie liryczne, którym czas jakiś swobodnie dysponowałem, żyło mniej więcej od szesnastego do dwudziestego czwartego roku mojego życia. Żyło, miało się nieźle, dobrze żarło i – jak mówi trywialne powiedzonko – zdechło. Nie potrafię w tej chwili ocenić, czy liryzm wyczerpał mi się wraz z nadwyżką hormonów, czy też w chwili, gdy zrozumiałem, że osiągnąłem dość nieprzyjemny, jak o nim trochę pomyśleć, tak zwany poziom drukowalności. To był ten moment, kiedy w zasadzie większość tego, co napisałem wierszem, miało szansę znaleźć sobie miejsce na takich czy innych łamach – bardzo zły moment.