Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » horror

PISARZ 24/7. Dzień 67. (08.02.2018)

admin — Thu, 08 Mar 2018 18:17:00 +0000

PISARZ 24/7. Dzień 67. (08.02.2018) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jeżeli piszesz, bądź przygotowany, że zdarzać ci się to będzie częściej niż innym.

„Nie wszystko w życiu musi wiązać się z literaturą.” O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Marcinem Gryglikiem, uczestnikiem warsztatów pisarskich, autorem „Chwil ostatecznych”.

admin — Tue, 21 Jun 2016 12:33:55 +0000

„Nie wszystko w życiu musi wiązać się z literaturą.” O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Marcinem Gryglikiem, uczestnikiem warsztatów pisarskich, autorem „Chwil ostatecznych”. pochodzi z: Literatura jest sexy

M.G.: Pisarze w kwestiach polityki nie są ani trochę mądrzejsi od tzw. zwykłych ludzi. Zaangażowanie polityczne nie jest kwestią powinności, tylko możliwości i chęci. Podobnie jak każdy inny obywatel, jeżeli pisarz ma ochotę się zaangażować, to niech to robi.

„Wytrwałość, wytrwałość i jeszcze raz wytrwałość.” O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Marcinem Grygierem, uczestnikiem warsztatów pisarskich, autorem powieści „Nie patrz w tamtą stronę”.

admin — Thu, 25 Feb 2016 12:05:33 +0000

„Wytrwałość, wytrwałość i jeszcze raz wytrwałość.” O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Marcinem Grygierem, uczestnikiem warsztatów pisarskich, autorem powieści „Nie patrz w tamtą stronę”. pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Kim byłbyś w idealnym wszechświecie? M.G.: Sobą. Po co ryzykować? (Śmiech.) J.W.: A gdybyś mógł wybrać bez ryzyka? M.G.: Pisarzem utrzymującym się z pisania.

„Chcę być czytany przez tych, którym jest to potrzebne”. Rozmowa z Wojciechem Gunią

admin — Tue, 14 Oct 2014 20:39:06 +0000

„Chcę być czytany przez tych, którym jest to potrzebne”. Rozmowa z Wojciechem Gunią pochodzi z: Literatura jest sexy

W.G.: Dręczy mnie to, co Gombrowicz uwypuklił w „Kosmosie”, a Lem w „Śledztwie” – nieposkładanie, nadmiarowość świata lub tego, co uobecnia się w umyśle jako świat. W „Kosmosie” Witold z tych wspaniałych litanii słów, ciągów przedmiotów i czynności, usiłuje poskładać jakiś obraz, jakąś jednolitość, ale to się rozpełza we wszystkie strony, wymyka próbom uchwycenia, rzeczy sobie przeczą, wykluczają się, każdy zaczątek porządku jest pochłaniany przez entropię, która sięga nawet znaczeń. Rzeczy jest zbyt dużo, „liczba rzeczy szydzi z naszego umiłowania ładu”, można powtórzyć za Lemem, i ta liczba rzeczy przekłada się też na nasze własne nieposkładanie, bo ten chaos, to królestwo przypadku przecież nas tworzy, emanuje nas.

Powieść z horrorem w tle (Sean Stewart, „Krąg doskonały”)

admin — Sun, 06 May 2012 09:19:28 +0000

Powieść z horrorem w tle (Sean Stewart, „Krąg doskonały”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Sean Stewart chciał tak naprawdę napisać dobrą powieść obyczajową i konwencji horroru użył jedynie w celu uatrakcyjnienia fabuły. Zamiar powiódł się, wyszła świetna powieść obyczajowa i tylko fani horroru mogą czuć się po lekturze lekko zawiedzeni. Ja nie byłem.

Roentgen duszy i teodycea na wspak (Joe Hill, „Rogi”)

admin — Fri, 20 Aug 2010 17:42:56 +0000

Roentgen duszy i teodycea na wspak (Joe Hill, „Rogi”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Co to jest prawda? Prawda to horror, którego nie chcesz oglądać. Druga powieść Joe Hilla przedstawia na to niepodważalne dowody.

Byłem smutnym bucem (Rozmowa z Łukaszem Orbitowskim)

admin — Sun, 16 May 2010 09:15:38 +0000

Byłem smutnym bucem (Rozmowa z Łukaszem Orbitowskim) pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Ponieważ może nie wszyscy wiedzą, chciałbym zapytać cię o pisarskie początki. Jak to z tobą było, jak się zaczęło, pamiętasz jeszcze? Ł.O.: Ano myślę, że byłem smutnym bucem, mało kto mnie lubił, więc miałem czas na pisanie, jeszcze wymyśliłem sobie, że będę na te knoty podrywał koleżanki. Szło jakoś, ale kumple z technikum radzili sobie o niebo lepiej. Wiesz, miałem lat naście i chciałem być kimś. Naprawdę kimś, bo pisarz to jest, kurwa, ktoś. Tymczasem nic mnie wtedy do pisania nie pretendowało, nie było szczerego powodu, by pisać. Po prostu chciałem się pokazać, wrzasnąć „ja!”, zapominając, że zaimki mają ciąg dalszy, ty, my i tak dalej. Dobrze, że kariera nie poszła łatwo, dobrze, że teraz nie mam dwudziestu lat, bo jeszcze nie daj Boże bym ją zrobił na tym starym szajsie. Obijałem się po jakichś domach kultury, drukowałem w niskonakładowych almanachach napuszone teksty, a przecież chodziło tylko o to, żeby sobie poszczypać i napić się wódeczki. A potem zassało mnie życie, w dobrym i złym sensie, miałem przygody. Rozsądku zostało na ćwiczenie technik literackich w domu. I nagle obudziłem się z tym, że chcę coś powiedzieć, dopuściłem do siebie wątpliwość – że jednak mogę mieć coś do powiedzenia, że mi w jakiś sposób wolno prosić o głos i wysłuchanie. Z tego zrodziły się pierwsze prawdziwe teksty, te z „Wigilijnych psów” i „Horror show”. Potem już poszło.