Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Hemingway

„Nie każda książka zasługuje na wydanie.” Rozmowa z Katarzyną Tubylewicz.

admin — Wed, 25 Apr 2018 07:12:06 +0000

„Nie każda książka zasługuje na wydanie.” Rozmowa z Katarzyną Tubylewicz. pochodzi z: Literatura jest sexy

K.T.: Powiem ci tak: dojrzałość, zwłaszcza ta zdobyta dzięki długiej praktyce jogi, pozwala zaakceptować, a nawet polubić myśl o tym, że Katarzyna Tubylewicz podobnie jak otaczający ją wszechświat nigdy nie będzie idealna. Na tym polega jej urok.

PISARZ 24/7. Dzień 103. (13.04.2018)

admin — Fri, 13 Apr 2018 20:05:30 +0000

PISARZ 24/7. Dzień 103. (13.04.2018) pochodzi z: Literatura jest sexy

Co prowadzi mnie prostą ścieżką do myśli, że to niekoniecznie piękno, jak uważał Rilke, lecz prawda jest raczej „przerażenia początkiem”. Ale nie ta prawda, którą...

„Wszystkie staramy się odczarować ten mit o skretyniałych, różowych i słodkich pisarkach.” Wywiad z Magdaleną Kawką

admin — Mon, 10 Nov 2014 10:59:29 +0000

„Wszystkie staramy się odczarować ten mit o skretyniałych, różowych i słodkich pisarkach.” Wywiad z Magdaleną Kawką pochodzi z: Literatura jest sexy

To jest trochę jak rozmowa z obcym człowiekiem: niekiedy iskrzy od razu, a czasem od pierwszej chwili wiadomo, że jesteśmy z innego kosmosu. Nie mam ambicji, żeby moje książki podobały się wszystkim. Powiem więcej, mam ambicję, żeby nie wszystkim przypadły do gustu, bo jak coś jest dla każdego, to jest na ogół do dupy.

„Pisanie nie jest dla Mickiewiczów czy Słowackich. Pisanie jest dostępne dla wszystkich.” Rozmowa z Kasią Bulicz-Kasprzak.

admin — Mon, 18 Feb 2013 07:47:47 +0000

„Pisanie nie jest dla Mickiewiczów czy Słowackich. Pisanie jest dostępne dla wszystkich.” Rozmowa z Kasią Bulicz-Kasprzak. pochodzi z: Literatura jest sexy

A kiedykolwiek był zły czas dla kobiet piszących powieści obyczajowe? Literatury dla kobiet nie wymyślono w zeszłym roku. Jej historia wiąże się z takimi tytułami jak jak choćby „Klaudyna”, czy „Duma i uprzedzenie”. Jeden będzie się o literaturze dla kobiet wypowiadał negatywnie, drugi będzie ją wielbił.

„Mam skłonności do komedii”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Bożeną Mazalik, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Baby na safari”.

admin — Wed, 28 Nov 2012 13:43:56 +0000

„Mam skłonności do komedii”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Bożeną Mazalik, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Baby na safari”. pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Jak trafiłaś na warsztaty pisarskie? B.M.: Dzięki aktualizacji Firefoksa. Szukałam od dawna jakiejś szkoły pisania, całym moim warsztatowym majątkiem były: „Pisanie dla młodych panien” Izabeli Filipiak, „Alchemia słowa” Parandowskiego, coś Chandlera i Hemingwaya, wyszukiwane miedzy wierszami, podglądane, zaczęłam szukać w Internecie. Jakieś fora, nic specjalnego. Pewnego dnia przyszedł do mnie dzieciak i pyta się patrząc w monitor: „Czemu tego nie klikniesz, chce ci się program zaktualizować?” „A co mu będę pozwalała na wszystko – mówię - już tak mi się pluje od dłuższego czasu”. „Weź, matka zaktualizuj, będzie lepiej działać, zobaczysz”. No i kliknęłam myszką. I zobaczyłam.

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem)

admin — Tue, 24 Aug 2010 07:08:29 +0000

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Skąd pomysł na Drakkainena? Jak tworzy się takiego bohatera? Jarosław Grzędowicz: Każdego bohatera tworzy się mniej więcej tak samo – pod historię. Są takie opowieści które przychodzą razem z bohaterem i są takie, w których bohatera się obsadza – jak aktora w filmie. Ale to nie jest proces oderwany. Przynajmniej rzadko. Można sobie wyobrazić sytuację kiedy autorowi nagle wymyśla się postać – w jakiś sposób charakterystyczna, intrygująca, no fajna po prostu, ale nie towarzyszy jej konkretna historia. Z drugiej strony, jeśli postać jest rzeczywiście charakterystyczna, to prędzej czy później krystalizuje wokół siebie fabułę. Nie ma sensu tego wydzielać jako odrębnego procesu, to po prostu część tworzenia opowieści. Pracy nad pomysłem. W wypadku Vuko Drakkainena, możemy pomówić o szczegółach – chodziło o bohatera który będzie osadzony w świecie przyszłości, a nie będzie się nazywał na przykład Gryx i pochodził z jakiejś umownej „Metropolii”. To kosmopolita – na miarę świata za jakieś sto lat. Lubię kiedy wizje przyszłości zawierają element ciągłości historycznej. Mam wrażenie, że to buduje wizję świata, który jest bardziej wiarygodny i wyrasta z naszego. W naszych czasach jest już zupełnie możliwy człowiek, który dorasta w Chorwacji z ojca Fina i matki Polki.

Boże, to będzie jazda! (rozmowa z Mają Lidią Kossakowską)

admin — Thu, 04 Mar 2010 07:37:32 +0000

Boże, to będzie jazda! (rozmowa z Mają Lidią Kossakowską) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Namalowałaś ostatnio jakiś obraz? Jaka była, jeśli można spytać, jego tematyka? Maja Lidia Kossakowska: Ostatnio wreszcie zabrałam się za rozrysowanie talii kart wróżebnych. Posługuję się kilkanaście lat wersją szkicową i ciągle sobie obiecuję, że pewnego dnia nadam im nową, bardziej dopracowaną szatę graficzną. Może w końcu mi się to uda, chociaż zaprojektowanie i wykonanie czterdziestu dwóch plansz, a może i opracowanie jakiejś koszulki, wymaga mnóstwa czasu. A tego mi wiecznie brakuje. J.W.: Masz na myśli karty do tarota? Korzystasz z tarotowych podpowiedzi? M.L.K.: Nie. Źle mi się pracuje z tarotem. Nigdy nie mogliśmy się dogadać. Mam własne karty, które sama stworzyłam. A właściwie odnalazłam podczas czegoś w rodzaju szamańskich poszukiwań. Naprawdę wielkim wystarczą kości, kamyczki, łodygi krwawnika, a ja muszę mieć symbole. Przypuśćmy, że część z nich dostałam, część ukradłam w Bibliotece Akaszy, takiej jak w „Zakonie Krańca Świata”, a część musiałam sama dopasować. Będzie tajemniczo, magicznie i literacko, jak przystało na fantastę z mistycznymi ciągotami.

Więcej się bawię piórem niż penisem (rozmowa z Markiem Kazmierskim)

admin — Fri, 12 Feb 2010 17:15:55 +0000

Więcej się bawię piórem niż penisem (rozmowa z Markiem Kazmierskim) pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Marku, kim jesteś w literaturze? M.K.: Jeśli chodzi o dorobek, to prawie że nikim. Pisałem w gazetach, opowiadania opublikowane w różnych książkach, współpracowałem i organizowałem małe i duże festiwale literackie w Anglii, ale jeszcze nie żyję z pisania, a mam taką ambicję. To trudne, garstka ludzi nawet w Anglii z takiej sztuki żyje, ale trzeba w pewne rzeczy wierzyć, nawet jak już siwe włosy na brodzie zniechęcają.

Chyba rzeczywiście jestem lirykiem (rozmowa z Marcinem Przybyłkiem)

admin — Tue, 09 Feb 2010 09:18:51 +0000

Chyba rzeczywiście jestem lirykiem (rozmowa z Marcinem Przybyłkiem) pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Zdajesz sobie sprawę, że Twój Torkil zajął ten jedyny wolny skrawek przestrzeni, którego nie zajął Geralt? Że Twoja saga to, jak by nie patrzeć, najpoważniejsza obecnie konkurencja dla sagi Andrzeja Sapkowskiego? M.P.: Jakub, powinienem Cię na rękach nosić za to stwierdzenie. Tak, zdaję sobie z tego sprawę. Gamedec, moim zdaniem, a jak się okazuje, także Twoim, to najlepsza polska saga science – fiction. Gdy tworzyłem jej zręby, obserwowałem rozwój popularności Wiedźmina i starałem się zrobić coś równoległego, ale oczywiście po swojemu, no i nie fantasy. Ucząc się na twórczości Andrzeja, zapamiętywałem, które fragmenty mi się podobały, a które nie. Opowieść o gamedeku, to, podobnie jak saga o Geralcie z Rivii, przekaz skoncentrowany na jednym człowieku. Przy czym, inaczej niż twórca Wiedźmina, ja bardziej się skupiam na Torkilu (denerwowałem się, gdy Andrzej zbyt długo opisywał postacie drugo i trzecioplanowe). Właśnie zdałem sobie sprawę, że w tomie V nie będzie już takiej koncentracji na Aymorze, bo chcę pokazać szersze tło. Czyżby Andrzej miał rację? J.W.: Z moich obserwacji praw, jakie rządzą narracją, wynika, że skierowanie uwagi na coś innego niż bohater rzadko wychodzi książce na zdrowie. Nie obawiasz się, że „popłyniesz”, kiedy ważniejsze od Torkila staną się na przykład opisy nowego, wspaniałego świata? M.P.: Świetna uwaga. Obawiam się. Dlatego staram się, żeby opisy niezwiązane z Torkilem były w miarę krótkie, naprawdę ważne (nieważne nie powinny się w książce w ogóle pojawić) i naprawdę interesujące. Mają służyć wyłącznie temu, by czytelnik (czytelniczka) mógł (mogła) zrozumieć, co się dzieje. Globalnie. Pojedynczy człowiek raczej nie miałby szansy wszystkiego ogarnąć. Dziać się będzie tak dużo i tak ciekawie, że szkoda coś istotnego pominąć. A zresztą, ciągle piszę tę książkę. Może się ostatecznie okazać, że większość z tych fragmentów wytnę i nie będzie dyskusji. J.W.: Dobra, to teraz strzelę z grubszej rurki. Jak Ci się zdaje, Marcinie, kiedy człowiek udoskonalany wciąż przez technikę przestanie być człowiekiem, a zacznie być... No właśnie, czym?