Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Drzeżdżon

„Pisanie nie jest dla Mickiewiczów czy Słowackich. Pisanie jest dostępne dla wszystkich.” Rozmowa z Kasią Bulicz-Kasprzak.

admin — Mon, 18 Feb 2013 07:47:47 +0000

„Pisanie nie jest dla Mickiewiczów czy Słowackich. Pisanie jest dostępne dla wszystkich.” Rozmowa z Kasią Bulicz-Kasprzak. pochodzi z: Literatura jest sexy

A kiedykolwiek był zły czas dla kobiet piszących powieści obyczajowe? Literatury dla kobiet nie wymyślono w zeszłym roku. Jej historia wiąże się z takimi tytułami jak jak choćby „Klaudyna”, czy „Duma i uprzedzenie”. Jeden będzie się o literaturze dla kobiet wypowiadał negatywnie, drugi będzie ją wielbił.

Orgia czytania (Henryk Bereza, „Wypiski”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 19:15:50 +0000

Orgia czytania (Henryk Bereza, „Wypiski”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Orgia czytania (Henryk Bereza, „Wypiski”) pochodzi z: Literatura jest sexy „Wypiski” Henryka Berezy – jakże żałuję, że te circa dwieście trzydzieści stron gęstego druku to zaledwie wybór z wyboru, nie więcej, jak podliczył autor posłowia Andrzej Skrendo, niż jedna szesnasta tego, co Henryk Bereza faktycznie zanotował o czytanej przez siebie literaturze (i nie tylko literaturze!) […]

O wszystkim nie pisałem… (Z Henrykiem Berezą rozmawiają Błażej Dzikowski i Jakub Winiarski)

admin — Sat, 30 Jan 2010 13:17:26 +0000

O wszystkim nie pisałem… (Z Henrykiem Berezą rozmawiają Błażej Dzikowski i Jakub Winiarski) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jeśli nie liczyć komplementów i uprzejmości, ani Francuzi, ani Niemcy, ani Anglicy, ani Rosjanie nie traktują polskiej literatury jako zjawiska równorzędnego i może nawet mają racje, bo choć mamy pierwszorzędne zjawiska w skali ogólnej, powszechnej, na przykład kultura szlachecka, sarmacka, renesansowa, no i zjawisko pierwszorzędne w skali światowej – literatura romantyczna....

Izajasz by nie odpuścił

admin — Fri, 29 Jan 2010 21:02:02 +0000

Izajasz by nie odpuścił pochodzi z: Literatura jest sexy

Czy jestem znany, nie wiem. Tam, gdzie mieszkam, nikt mnie nie zaczepia, palcem nie wytyka, o autograf nie prosi, więc chyba na razie znany nie jestem. Ale faktycznie piszę prozę, czasem bywam też tak zwanym poetą – i w tych branżach ktoś pewnie o mnie słyszał. Czemu przy tym te dziedziny – prozę i poezję – rozdzielam i rozdzielność ich specjalnie jeszcze w moim przypadku podkreślam? Rzecz jest trywialna. Moje wczesne wcielenie liryczne, którym czas jakiś swobodnie dysponowałem, żyło mniej więcej od szesnastego do dwudziestego czwartego roku mojego życia. Żyło, miało się nieźle, dobrze żarło i – jak mówi trywialne powiedzonko – zdechło. Nie potrafię w tej chwili ocenić, czy liryzm wyczerpał mi się wraz z nadwyżką hormonów, czy też w chwili, gdy zrozumiałem, że osiągnąłem dość nieprzyjemny, jak o nim trochę pomyśleć, tak zwany poziom drukowalności. To był ten moment, kiedy w zasadzie większość tego, co napisałem wierszem, miało szansę znaleźć sobie miejsce na takich czy innych łamach – bardzo zły moment.