Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » dowcip

PISARZ 24/7. Dzień 73. (14.03.2018)

admin — Wed, 14 Mar 2018 19:11:06 +0000

PISARZ 24/7. Dzień 73. (14.03.2018) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jeżeli ktoś zna lepszy sposób na pisarski blok, proszony jest o wiadomość.

„Mam skłonności do komedii”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Bożeną Mazalik, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Baby na safari”.

admin — Wed, 28 Nov 2012 13:43:56 +0000

„Mam skłonności do komedii”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Bożeną Mazalik, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Baby na safari”. pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Jak trafiłaś na warsztaty pisarskie? B.M.: Dzięki aktualizacji Firefoksa. Szukałam od dawna jakiejś szkoły pisania, całym moim warsztatowym majątkiem były: „Pisanie dla młodych panien” Izabeli Filipiak, „Alchemia słowa” Parandowskiego, coś Chandlera i Hemingwaya, wyszukiwane miedzy wierszami, podglądane, zaczęłam szukać w Internecie. Jakieś fora, nic specjalnego. Pewnego dnia przyszedł do mnie dzieciak i pyta się patrząc w monitor: „Czemu tego nie klikniesz, chce ci się program zaktualizować?” „A co mu będę pozwalała na wszystko – mówię - już tak mi się pluje od dłuższego czasu”. „Weź, matka zaktualizuj, będzie lepiej działać, zobaczysz”. No i kliknęłam myszką. I zobaczyłam.

„Chciałam zostać aktorką”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Iwoną Grodzką-Górnik, uczestniczką warsztatów pisarskich.

admin — Wed, 17 Oct 2012 11:23:42 +0000

„Chciałam zostać aktorką”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Iwoną Grodzką-Górnik, uczestniczką warsztatów pisarskich. pochodzi z: Literatura jest sexy

Potrzeba pisania była dla mnie czymś tak naturalnym jak oddychanie czy jedzenie. Pisałam, gdy byłam smutna, zła, szczęśliwa i zakochana.

Ze światła w ciemność (Michael Marcus Thurner, „Podróż Turila”)

admin — Sat, 26 Feb 2011 19:43:02 +0000

Ze światła w ciemność (Michael Marcus Thurner, „Podróż Turila”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Zabawna, emocjonująca „Podróż Turila” spodoba się miłośnikom dobrej SF. To powieść klasycznie piękna i oryginalna.

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem)

admin — Tue, 24 Aug 2010 07:08:29 +0000

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Skąd pomysł na Drakkainena? Jak tworzy się takiego bohatera? Jarosław Grzędowicz: Każdego bohatera tworzy się mniej więcej tak samo – pod historię. Są takie opowieści które przychodzą razem z bohaterem i są takie, w których bohatera się obsadza – jak aktora w filmie. Ale to nie jest proces oderwany. Przynajmniej rzadko. Można sobie wyobrazić sytuację kiedy autorowi nagle wymyśla się postać – w jakiś sposób charakterystyczna, intrygująca, no fajna po prostu, ale nie towarzyszy jej konkretna historia. Z drugiej strony, jeśli postać jest rzeczywiście charakterystyczna, to prędzej czy później krystalizuje wokół siebie fabułę. Nie ma sensu tego wydzielać jako odrębnego procesu, to po prostu część tworzenia opowieści. Pracy nad pomysłem. W wypadku Vuko Drakkainena, możemy pomówić o szczegółach – chodziło o bohatera który będzie osadzony w świecie przyszłości, a nie będzie się nazywał na przykład Gryx i pochodził z jakiejś umownej „Metropolii”. To kosmopolita – na miarę świata za jakieś sto lat. Lubię kiedy wizje przyszłości zawierają element ciągłości historycznej. Mam wrażenie, że to buduje wizję świata, który jest bardziej wiarygodny i wyrasta z naszego. W naszych czasach jest już zupełnie możliwy człowiek, który dorasta w Chorwacji z ojca Fina i matki Polki.

Excalibur jest mitem, Szczerbiec faktem – kiepski marketing mamy, ot co! (Z Tomaszem Bochińskim rozmawia Jakub Winiarski)

admin — Sun, 08 Aug 2010 12:20:59 +0000

Excalibur jest mitem, Szczerbiec faktem – kiepski marketing mamy, ot co! (Z Tomaszem Bochińskim rozmawia Jakub Winiarski) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jak słyszę o „heroicznych czasach Klubu Tfurców” to nie mogę otrząsnąć się ze zdumienia. Jako żywo nie mieliśmy wrażenia że uczestniczymy w czymś heroicznym tudzież jak chcą niektórzy legendarnym. Pisali już o tym Kres, Grzędowicz, Ziemkiewicz, mogę i ja. Jedno jest pewne – rzecz jest niepowtarzalna. Bo po pierwsze do Klubu raczej nie trafiali ludzie przypadkowi. Zapraszano twórców już po debiutach, niektórzy na dniach mieli doczekać się pierwszych książek. Wszyscyśmy (z naprawdę niewielkimi wyjątkami) wybrali już swoją pasję życiową i nie stawiano pytań „czy”, ale „jak”. Po drugie: czasy się zmieniły. Dość powiedzieć, że w połowie lat osiemdziesiątych zeszłego wieku nie było Internetu, nie było telefonów komórkowych, zwykły telefon też wielu nie był dany. Żeby sprawdzić co kolega ma do powiedzenia o moim utworze musiałem maszynopis wysłać pocztą, albo spotkać się twarzą w twarz. A klubowicze rozsiani byli po całej Polsce, choć rzeczywiście gros mieszkał w Warszawie.