Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Ashbery

Pierwiastek niewyjaśnienia. Kilka myśli przy „Świecie nie scalonym” (Kacper Bartczak, „Świat nie scalony”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 19:56:05 +0000

Pierwiastek niewyjaśnienia. Kilka myśli przy „Świecie nie scalonym” (Kacper Bartczak, „Świat nie scalony”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Pierwiastek niewyjaśnienia. Kilka myśli przy „Świecie nie scalonym” (Kacper Bartczak, „Świat nie scalony”) pochodzi z: Literatura jest sexy 1. „Świat nie scalony”, debiutancki zbiór esejów Kacpra Bartczaka, jak zauważa sam autor, nie jest do końca o poezji, ani o filozofii, ani o teorii. Sytuuje się ten zbiór nowoczesnością i ponowoczesnością naznaczonych rozmyślań na pograniczu – […]

To samo, ale po długim obejściu, czyli – pochwała metody (Bogdan Banasiak, „Słońce ekstazy, noc melancholii. Rzecz o Raymondzie Rousselu”) (notatka polemiczna)

admin — Sun, 31 Jan 2010 19:10:29 +0000

To samo, ale po długim obejściu, czyli – pochwała metody (Bogdan Banasiak, „Słońce ekstazy, noc melancholii. Rzecz o Raymondzie Rousselu”) (notatka polemiczna) pochodzi z: Literatura jest sexy Kto prócz surrealistów mógł pokochać te gry? A. Sosnowski, „R.R. (1877-1933)” 1. Przytaczana przez Bogdana Banasiaka notka z tomu XVI „Encyclopedia Universalis” (Paris 1988) nie tyle może nie […]

Saga Zadury, krytyka i felietonisty (Bohdan Zadura, „Szkice, recenzje, felietony” (t.1-2))

admin — Sun, 31 Jan 2010 18:38:30 +0000

Saga Zadury, krytyka i felietonisty (Bohdan Zadura, „Szkice, recenzje, felietony” (t.1-2)) pochodzi z: Literatura jest sexy

Saga Zadury, krytyka i felietonisty (Bohdan Zadura, „Szkice, recenzje, felietony” (t.1-2)) pochodzi z: Literatura jest sexy Jestem staroświecki, wierzę w społeczny podział pracy. Wierzę w Boga literatury, który jest Ojcem wszystkich literatur narodowych, który kocha je wszystkie, niezależnie od ich przymiotów i przywar. Który nie musi na nich zarabiać, nie musi nimi kupczyć. Wystarczą mu […]

Impuls zmyłki albo studia żywej obecności. Kilka uwag o pewnej antologii (Piotr Sommer, „O krok od nich. Przekłady z poetów amerykańskich. Ilustrowane obrazami Jane Freilicher”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 17:04:44 +0000

Impuls zmyłki albo studia żywej obecności. Kilka uwag o pewnej antologii (Piotr Sommer, „O krok od nich. Przekłady z poetów amerykańskich. Ilustrowane obrazami Jane Freilicher”) pochodzi z: Literatura jest sexy 1. „W drugiej połowie XX wieku – pisze Piotr Sommer w szkicu „Z tej i z tamtej strony szyby (dopiski do Amerykanów)” – trudno byłoby […]

Jak czytać Wirpszę? (Witold Wirpsza, „Cząstkowa próba o człowieku i inne wiersze”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 16:06:13 +0000

Jak czytać Wirpszę? (Witold Wirpsza, „Cząstkowa próba o człowieku i inne wiersze”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jak czytać Wirpszę? (Witold Wirpsza, „Cząstkowa próba o człowieku i inne wiersze”) pochodzi z: Literatura jest sexy Czesław Miłosz radził kiedyś czytelnikom Gombrowicza, by „Dziennik” czytywali na przemian z „Myślami” Pascala. Miało to wiele wyjaśnić i pomóc w zrozumieniu nowatorstwa autora „Ferdydurke”, sytuując je w pewnej konkretnej tradycji. Wróciła do mnie ta dawna uwaga Miłosza, […]

Myślę, że takie tematy są dwa: seks i śmierć (rozmowa z Julią Fiedorczuk)

admin — Sun, 31 Jan 2010 13:55:18 +0000

Myślę, że takie tematy są dwa: seks i śmierć (rozmowa z Julią Fiedorczuk) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Naprawdę wierzy Pani, że poeci romantyczni składając hołd Naturze i badając jej związki z Duchem, przeczuwali odkrycia dwudziestowiecznej, post-Einsteinowskiej nauki? Julia Fiedorczuk: Nie wierzę, rzecz jasna, że dosłownie, w sensie naukowym, cokolwiek przeczuwali. Nie byli przecież naukowcami. Co nie zmienia faktu, że język współczesnej fizyki przypomina często język poezji romantycznej. Chodzi mi przede wszystkim o tę zbieżność na poziomie języka. Jeśli zestawimy wiersz S. T. Coleridge’a pt. „Harfa Eolska” z pewnymi fragmentami książki Briana Greene’a o teorii superstrun, to zauważymy, że obydwaj autorzy usiłują opisać świat jako pewien rodzaj bardzo delikatnej muzyki (dlatego napisałam: „a wszechświat to gigantyczne organy”). Dla Coleridge’a Halfa Eolska stanowi metaforę przejścia pomiędzy światem zewnętrznym (naturalnym: wszak to wiatr wydobywa dźwięki z tego instrumentu), a wewnętrznym, zaświadczając o fundamentalnej ciągłości tych dwóch światów (ja i nie-ja), zaś dla Greene’a zróżnicowane drgania superstrun to wspólny język całego wszechświata (język absolutny, język Boga). Więc może powinnam odwrócić to stwierdzenie, które Pan przytacza, i powiedzieć, że współczesna fizyka ma w sobie coś z ducha romantyzmu?

Przekora, niezgoda, protest (rozmowa z Agatą Bielik-Robson)

admin — Sun, 31 Jan 2010 11:12:29 +0000

Przekora, niezgoda, protest (rozmowa z Agatą Bielik-Robson) pochodzi z: Literatura jest sexy

„Silny poeta” to jest ktoś, kto wie, że mając do czynienia z żywiołem pisania w pewnym sensie oddaje się mu jako autor, to znaczy ma przemożne poczucie zdrady dzieła. Czyli tego, że on jako autor nie utrzyma tego dzieła przy sobie. Siła jego polega w dużej mierze na tym, że jest po prostu świadomy tej konieczności kontaminacji, czyli wejścia w obcą sferę, gdzie działają zupełnie inne reguły. Musi się oduczyć bycia narcyzem, albo realizować swój narcyzm sprytniej – jak mawiał Hegel – „chytrzej”. Silna podmiotowość to nie jest ta, która wszystko skupia w sobie, czy zabiera do siebie, tylko ta, której siła polega na geście oddania się temu, co obce, czyli właśnie pismu. Sferze pisma, które już niesie w sobie wyobcowanie. „Silny poeta” to jest ktoś, kto godzi się, acz niechętnie, z kondycją wyobcowania, a nie ktoś, kto narcystycznie wszystko ciągnie z powrotem do siebie. Kiedy więc mówię o silnym podmiocie, to próbuję mówić o podmiotowości już w ogóle nie kartezjańskiej, która zupełnie inaczej realizuje swoje narcystyczne potrzeby. Mam wrażenie, że mówiąc o „silnym poecie”, czy o silnym podmiocie, opuściłam stare kategorie filozofii nowoczesnej, która jest ciągle pod wpływem kartezjanizmu. Raz jeszcze, silny podmiot to nie jest ktoś, kto dążyłby do utrzymania kontroli nad tym, co pisze. Pragnienie kontroli i dominacji to oznaka słabości.

Ten stary szelma, Larkin (Rozmowa z Jackiem Dehnelem i Jerzym Jarniewiczem)

admin — Sat, 30 Jan 2010 15:01:10 +0000

Ten stary szelma, Larkin (Rozmowa z Jackiem Dehnelem i Jerzym Jarniewiczem) pochodzi z: Literatura jest sexy

Trudno czytać Larkina, nie dostrzegając jego poczucia humoru, które przejawia się nawet w najmniej oczekiwanych miejscach, jak choćby w pierwszych strofach medytacyjnego „Chodzenia do kościoła”. Gdzie znajdziesz większą błazenadę? Nie twierdzę, że u Larkina smutku nie ma, ale nie można sprowadzić tej twórczości do tego jednego wymiaru, gdyż Larkinowski smutek (a może precyzyjniej: melancholia, bo to poczucie straty przenika wiele z jego wierszy) znajduje dopełnienie w komizmie, ironii, absurdzie, grotesce, czułości, gniewie, które bez trudu znajdziemy w jego poezji. Powiem wbrew temu, co się zazwyczaj o Larkinie mówi: to poezja wyjątkowo szerokiej amplitudy. A jeśli tak jest, to chyba masz odpowiedź na swoje pytanie, dlaczego warto go czytać.