Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Andrzej Stasiuk

„Pisanie pod publikę nie ma sensu.” Rozmowa z Bartoszem Szczygielskim.

admin — Tue, 19 Dec 2017 10:15:58 +0000

„Pisanie pod publikę nie ma sensu.” Rozmowa z Bartoszem Szczygielskim. pochodzi z: Literatura jest sexy

B.Sz.: Pierwsza książką i jej premiera była dla mnie czymś niesamowitym. Nigdy nie podejrzewałem, że zobaczę swoją twórczość na księgarskich półkach, bo choć wiedziałem, że jestem dobry, miałem do tego dość realistyczny stosunek. Z drugą już emocje, które mną targały, były inne. Jestem przerażony, bo choć odbiór „Krwi” jest póki co rewelacyjny, to dalej mnie to stresuje. Trzeba było sprostać wysokim wymaganiom czytelników i recenzentów. „Aorta” miała cudowny odbiór i chciałbym, żeby „Krew” miała jeszcze lepszy, bo wiem, że napisałem powieść jeszcze lepszą. Uczę się tego, by być dumnym ze swojej pracy, choć to ciężkie, dlatego każda opinia jest dla mnie niezmiernie ważna. O ile jest konstruktywna.

„Twoje walki z wiatrakami ktoś inny już przeżył.” Rozmowa z Piotrem Siemionem.

admin — Thu, 19 May 2016 13:34:52 +0000

„Twoje walki z wiatrakami ktoś inny już przeżył.” Rozmowa z Piotrem Siemionem. pochodzi z: Literatura jest sexy

P.S.: Staram się nie przynosić tekstów niedorobionych i kulawych. Ale publikuję tak rzadko, że mam czas dogadać się z wydawcą i uniknąć rozczarowań. Zasadniczo w Polsce mamy piętnaście tysięcy wydawnictw, więc prawdziwą sztuką jest NIE wydać książki.

„Lubię mieć coś wspólnego z wszystkimi ludźmi dobrymi i mądrymi”. Rozmowa z Piotrem Ibrahimem Kalwasem.

admin — Wed, 11 May 2016 11:45:58 +0000

„Lubię mieć coś wspólnego z wszystkimi ludźmi dobrymi i mądrymi”. Rozmowa z Piotrem Ibrahimem Kalwasem. pochodzi z: Literatura jest sexy

P.I.K.: Mam pomysł na książkę o facecie, który stoi na balkonie, a ja go oglądam przez lornetkę i na książkę o islamie, w stylu „Egipt Haram Halal”. Sporo notatek już porobiłem i do jednej i do drugiej.

„Zawsze wiedziałam, że będę miała psa i że będę pisać”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Matyldą Man, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Męża poproszę”.

admin — Sun, 26 Apr 2015 16:54:50 +0000

„Zawsze wiedziałam, że będę miała psa i że będę pisać”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Matyldą Man, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Męża poproszę”. pochodzi z: Literatura jest sexy

M.M.: Nie wiem, czy się teraz nie narażę, bo chociaż bez happy endu, ale Remarque jest dla mnie pisarka kobiecą. Zweig. Kuncewiczowa i jej ,,Tristan 1946”. Pascal Quignard. Mam też garść harlequinów na pms. Czy mogę jeszcze dodać coś do powyższej listy: Henry James, Böll, był czas, że namiętnie Graham Greene. Ale, ale, wyobraź sobie, że zaczęłam doceniać rolę poradników, na przykład ,,Francuski szyk” i ,,Bądź paryżanką gdziekolwiek jesteś”. Czy wiesz, że warto mieć w szafie jedną dobrą rzecz, w której wyglądasz pięknie? No więc mnie oświeciło i kupiłam płaszcz na przecenie. Cudowny, różowy kaszmirowy płaszcz. Godny bohaterki bajki z happy endem.

„Dusza czuje w sobie nieskończoność”. Wywiad z Maciejem Cisłą

admin — Sat, 05 Jan 2013 16:12:53 +0000

„Dusza czuje w sobie nieskończoność”. Wywiad z Maciejem Cisłą pochodzi z: Literatura jest sexy

M.C.: Tematy „Błędnika”? No dobrze, otwórzmy książkę i sprawdźmy, co tam w niej jest. A więc pisałem o melancholii, o maskach, o uniwersalnym „ja” (każdy w obcowaniu wewnętrznym na imię ma Ja. Czy to nie dziwne?). Sporo filozofowałem, wymądrzałem się o bogach i antybogach, o dobru i złu, miłości i nienawiści, o ukrytych sprężynach rzeczywistości, o dialektyce i polityce, o nieludzkości tak zwanej ludzkości, o literaturze i antyliteraturze, o pisarzach-mordercach, o pięknu i ohydzie cywilizacji, o lęku istnienia, samobójstwie, pożytkach z lenistwa…

Pierwsze arcydzieło XXI wieku (Jonathan Franzen, „Korekty”)

admin — Sun, 06 May 2012 15:42:48 +0000

Pierwsze arcydzieło XXI wieku (Jonathan Franzen, „Korekty”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Na koniec mam chęć zadać pytanie: kto napisze coś tej klasy po polsku? Oficjalnie namaszczani autorzy – Pilch, Stasiuk, Kuczok, Głowacki, Witkowski, Rudnicki, Tokarczuk, Gretkowska, Masłowska czy Bator – nie sądzę. Z innych, mniej chwilowo oczywistych (ale ja wiem, czemu ich wymieniam) kandydatur – być może – Błażej Dzikowski by potrafił. Albo Adam Pluszka. Mariusz Sieniewicz, gdyby mniej pociągały go eksperymenty (w których zresztą też bywa kawał dobrej roboty). Może też Piotr Siemion, gdyby mu się chciało chcieć. Lub Wielki Nieodkryty Talent, na który czasem się czeka (a czasem nie).

Słowiański bajzel (Jachym Topol, „Supermarket bohaterów radzieckich”)

admin — Sun, 14 Nov 2010 17:55:29 +0000

Słowiański bajzel (Jachym Topol, „Supermarket bohaterów radzieckich”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Gdzieś pod koniec „Supermarketu” Topol a propos starego niemieckiego cmentarza wojskowego i tego, jak jest on zaniedbany pisze: „Ma to być chyba godne i oryginalne, ale wygląda na słowiański bajzel.” To samo można powiedzieć o zapisie wędrówki czeskiego prozaika Jachyma Topola do polskiego prozaika Andrzeja Stasiuka, którego zresztą trudno w tej sytuacji winić.

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem)

admin — Tue, 24 Aug 2010 07:08:29 +0000

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Skąd pomysł na Drakkainena? Jak tworzy się takiego bohatera? Jarosław Grzędowicz: Każdego bohatera tworzy się mniej więcej tak samo – pod historię. Są takie opowieści które przychodzą razem z bohaterem i są takie, w których bohatera się obsadza – jak aktora w filmie. Ale to nie jest proces oderwany. Przynajmniej rzadko. Można sobie wyobrazić sytuację kiedy autorowi nagle wymyśla się postać – w jakiś sposób charakterystyczna, intrygująca, no fajna po prostu, ale nie towarzyszy jej konkretna historia. Z drugiej strony, jeśli postać jest rzeczywiście charakterystyczna, to prędzej czy później krystalizuje wokół siebie fabułę. Nie ma sensu tego wydzielać jako odrębnego procesu, to po prostu część tworzenia opowieści. Pracy nad pomysłem. W wypadku Vuko Drakkainena, możemy pomówić o szczegółach – chodziło o bohatera który będzie osadzony w świecie przyszłości, a nie będzie się nazywał na przykład Gryx i pochodził z jakiejś umownej „Metropolii”. To kosmopolita – na miarę świata za jakieś sto lat. Lubię kiedy wizje przyszłości zawierają element ciągłości historycznej. Mam wrażenie, że to buduje wizję świata, który jest bardziej wiarygodny i wyrasta z naszego. W naszych czasach jest już zupełnie możliwy człowiek, który dorasta w Chorwacji z ojca Fina i matki Polki.

Nie jest aż tak czarno (rozmowa z Genowefą Jakubowską-Fijałkowską)

admin — Tue, 06 Apr 2010 15:02:38 +0000

Nie jest aż tak czarno (rozmowa z Genowefą Jakubowską-Fijałkowską) pochodzi z: Literatura jest sexy

okolwiek pomyślisz, że na przykład się kryguję, uwodzę nieskromnością, to ja naprawdę nie wiem, kim jestem w literaturze obecnie, ani kim byłam przedtem, ani kim będę, gdy mnie nie będzie. Poeci rzadko robią karierę, chyba że są już po Noblu, albo po innej Wielkiej Nagrodzie (ma być dużymi literami), na pewno bywasz na spotkaniach poetyckich dla sześciu, albo na większych, gdy się spędzą, nagrają, pogrupują, pozapraszają i każdy czyta swoje wiersze i nikt nie słucha, nikogo, oprócz siebie, albo byłeś na wieczorach poetyckich, nocach... gdy się czyta klasyków... i gwiazdy święcą i kobietom płoną oczy, a poeci mają wzwody. Być poetą... „dobrze być poetą, bo u poety cztery żony”... a u poetki co? Kariera: być czytaną, publikowaną i niech jeszcze o twoich wierszach piszą, to by było to? Nie wiem.

Więcej się bawię piórem niż penisem (rozmowa z Markiem Kazmierskim)

admin — Fri, 12 Feb 2010 17:15:55 +0000

Więcej się bawię piórem niż penisem (rozmowa z Markiem Kazmierskim) pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Marku, kim jesteś w literaturze? M.K.: Jeśli chodzi o dorobek, to prawie że nikim. Pisałem w gazetach, opowiadania opublikowane w różnych książkach, współpracowałem i organizowałem małe i duże festiwale literackie w Anglii, ale jeszcze nie żyję z pisania, a mam taką ambicję. To trudne, garstka ludzi nawet w Anglii z takiej sztuki żyje, ale trzeba w pewne rzeczy wierzyć, nawet jak już siwe włosy na brodzie zniechęcają.