Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Agata Bielik-Robson

„Dusza czuje w sobie nieskończoność”. Wywiad z Maciejem Cisłą

admin — Sat, 05 Jan 2013 16:12:53 +0000

„Dusza czuje w sobie nieskończoność”. Wywiad z Maciejem Cisłą pochodzi z: Literatura jest sexy

M.C.: Tematy „Błędnika”? No dobrze, otwórzmy książkę i sprawdźmy, co tam w niej jest. A więc pisałem o melancholii, o maskach, o uniwersalnym „ja” (każdy w obcowaniu wewnętrznym na imię ma Ja. Czy to nie dziwne?). Sporo filozofowałem, wymądrzałem się o bogach i antybogach, o dobru i złu, miłości i nienawiści, o ukrytych sprężynach rzeczywistości, o dialektyce i polityce, o nieludzkości tak zwanej ludzkości, o literaturze i antyliteraturze, o pisarzach-mordercach, o pięknu i ohydzie cywilizacji, o lęku istnienia, samobójstwie, pożytkach z lenistwa…

Człowiek, istota taktyczna (Czesław Miłosz, „Rozmowy polskie 1978 – 1998”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 17:13:35 +0000

Człowiek, istota taktyczna (Czesław Miłosz, „Rozmowy polskie 1978 – 1998”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Człowiek, istota taktyczna (Czesław Miłosz, „Rozmowy polskie 1978 – 1998”) pochodzi z: Literatura jest sexy 1. Wspomniany w „Innej nowoczesności” Agaty Bielik-Robson myśliciel francuski Michel de Certeau, autor „Filozofii życia codziennego”, twierdzi, że każdy człowiek nowoczesny, współczesny, nazywany przez niego „istotą taktyczną”, w życiu swoim zachowuje się tak, jakby „działał na terytorium wroga”. A więc […]

Przekora, niezgoda, protest (rozmowa z Agatą Bielik-Robson)

admin — Sun, 31 Jan 2010 11:12:29 +0000

Przekora, niezgoda, protest (rozmowa z Agatą Bielik-Robson) pochodzi z: Literatura jest sexy

„Silny poeta” to jest ktoś, kto wie, że mając do czynienia z żywiołem pisania w pewnym sensie oddaje się mu jako autor, to znaczy ma przemożne poczucie zdrady dzieła. Czyli tego, że on jako autor nie utrzyma tego dzieła przy sobie. Siła jego polega w dużej mierze na tym, że jest po prostu świadomy tej konieczności kontaminacji, czyli wejścia w obcą sferę, gdzie działają zupełnie inne reguły. Musi się oduczyć bycia narcyzem, albo realizować swój narcyzm sprytniej – jak mawiał Hegel – „chytrzej”. Silna podmiotowość to nie jest ta, która wszystko skupia w sobie, czy zabiera do siebie, tylko ta, której siła polega na geście oddania się temu, co obce, czyli właśnie pismu. Sferze pisma, które już niesie w sobie wyobcowanie. „Silny poeta” to jest ktoś, kto godzi się, acz niechętnie, z kondycją wyobcowania, a nie ktoś, kto narcystycznie wszystko ciągnie z powrotem do siebie. Kiedy więc mówię o silnym podmiocie, to próbuję mówić o podmiotowości już w ogóle nie kartezjańskiej, która zupełnie inaczej realizuje swoje narcystyczne potrzeby. Mam wrażenie, że mówiąc o „silnym poecie”, czy o silnym podmiocie, opuściłam stare kategorie filozofii nowoczesnej, która jest ciągle pod wpływem kartezjanizmu. Raz jeszcze, silny podmiot to nie jest ktoś, kto dążyłby do utrzymania kontroli nad tym, co pisze. Pragnienie kontroli i dominacji to oznaka słabości.