Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Red

„RED” (3/2010-11)! Ukazały się „Piosenki starego serca”!

admin — Wed, 13 Apr 2011 21:00:58 +0000

„RED” (3/2010-11)! Ukazały się „Piosenki starego serca”! pochodzi z: Literatura jest sexy

Piosenki starego serca" to zatem lektura obowiązkowa dla fanów Katullusa i Propercjusza, ale też Palahniuka, Millera, Jong oraz Himilsbacha. Oraz dla wszystkich, którzy cenią w sztuce formy kunsztowne. UWAGA! Książka zawiera sceny i momenty. A bohater liryczny jedzie po bandzie od pierwszego do ostatniego wersu. Książka dostępna jest wraz z "REDEM" w Empikach i salonikach prasowych. Trzeba szukać w działach z prasą literacką i nie liczyć na wiedzę sprzedawców. Wtedy jest szansa. A szukać - bez owijania w bawełnę powiem - warto. Przy czym, rzecz jasna, jak napisałem w "Piosenkach": Dziękuję Państwu za wdzięcznie symulowaną uwagę.

Red (2/grudzień ‘09/styczeń ‘10). Tematy: „Zgroza, zgroza; Spożywczy; ‘39”.

admin — Mon, 22 Feb 2010 12:16:18 +0000

Red (2/grudzień ‘09/styczeń ‘10). Tematy: „Zgroza, zgroza; Spożywczy; ‘39”. pochodzi z: Literatura jest sexy

We wstępniaku Radosław Wiśniewski i Sławomir Kuźnicki tak podsumowują dotychczasową działalność pisma: „Przez trzy lata ukazało się dziesięć numerów, z czego łatwo wyliczyć, że jesteśmy raczej typowym polskim, literackim kwartalnikiem ukazującym się, jak nazwa wskazuje, dwa-trzy razy w roku.

Izajasz by nie odpuścił

admin — Fri, 29 Jan 2010 21:02:02 +0000

Izajasz by nie odpuścił pochodzi z: Literatura jest sexy

Czy jestem znany, nie wiem. Tam, gdzie mieszkam, nikt mnie nie zaczepia, palcem nie wytyka, o autograf nie prosi, więc chyba na razie znany nie jestem. Ale faktycznie piszę prozę, czasem bywam też tak zwanym poetą – i w tych branżach ktoś pewnie o mnie słyszał. Czemu przy tym te dziedziny – prozę i poezję – rozdzielam i rozdzielność ich specjalnie jeszcze w moim przypadku podkreślam? Rzecz jest trywialna. Moje wczesne wcielenie liryczne, którym czas jakiś swobodnie dysponowałem, żyło mniej więcej od szesnastego do dwudziestego czwartego roku mojego życia. Żyło, miało się nieźle, dobrze żarło i – jak mówi trywialne powiedzonko – zdechło. Nie potrafię w tej chwili ocenić, czy liryzm wyczerpał mi się wraz z nadwyżką hormonów, czy też w chwili, gdy zrozumiałem, że osiągnąłem dość nieprzyjemny, jak o nim trochę pomyśleć, tak zwany poziom drukowalności. To był ten moment, kiedy w zasadzie większość tego, co napisałem wierszem, miało szansę znaleźć sobie miejsce na takich czy innych łamach – bardzo zły moment.