Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Orbitowski

„Nie wszystko w życiu musi wiązać się z literaturą.” O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Marcinem Gryglikiem, uczestnikiem warsztatów pisarskich, autorem „Chwil ostatecznych”.

admin — Tue, 21 Jun 2016 12:33:55 +0000

„Nie wszystko w życiu musi wiązać się z literaturą.” O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Marcinem Gryglikiem, uczestnikiem warsztatów pisarskich, autorem „Chwil ostatecznych”. pochodzi z: Literatura jest sexy

M.G.: Pisarze w kwestiach polityki nie są ani trochę mądrzejsi od tzw. zwykłych ludzi. Zaangażowanie polityczne nie jest kwestią powinności, tylko możliwości i chęci. Podobnie jak każdy inny obywatel, jeżeli pisarz ma ochotę się zaangażować, to niech to robi.

Byłem smutnym bucem (Rozmowa z Łukaszem Orbitowskim)

admin — Sun, 16 May 2010 09:15:38 +0000

Byłem smutnym bucem (Rozmowa z Łukaszem Orbitowskim) pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Ponieważ może nie wszyscy wiedzą, chciałbym zapytać cię o pisarskie początki. Jak to z tobą było, jak się zaczęło, pamiętasz jeszcze? Ł.O.: Ano myślę, że byłem smutnym bucem, mało kto mnie lubił, więc miałem czas na pisanie, jeszcze wymyśliłem sobie, że będę na te knoty podrywał koleżanki. Szło jakoś, ale kumple z technikum radzili sobie o niebo lepiej. Wiesz, miałem lat naście i chciałem być kimś. Naprawdę kimś, bo pisarz to jest, kurwa, ktoś. Tymczasem nic mnie wtedy do pisania nie pretendowało, nie było szczerego powodu, by pisać. Po prostu chciałem się pokazać, wrzasnąć „ja!”, zapominając, że zaimki mają ciąg dalszy, ty, my i tak dalej. Dobrze, że kariera nie poszła łatwo, dobrze, że teraz nie mam dwudziestu lat, bo jeszcze nie daj Boże bym ją zrobił na tym starym szajsie. Obijałem się po jakichś domach kultury, drukowałem w niskonakładowych almanachach napuszone teksty, a przecież chodziło tylko o to, żeby sobie poszczypać i napić się wódeczki. A potem zassało mnie życie, w dobrym i złym sensie, miałem przygody. Rozsądku zostało na ćwiczenie technik literackich w domu. I nagle obudziłem się z tym, że chcę coś powiedzieć, dopuściłem do siebie wątpliwość – że jednak mogę mieć coś do powiedzenia, że mi w jakiś sposób wolno prosić o głos i wysłuchanie. Z tego zrodziły się pierwsze prawdziwe teksty, te z „Wigilijnych psów” i „Horror show”. Potem już poszło.

Autor po napisaniu książki powinien się zastrzelić (rozmowa z Jackiem Dukajem)

admin — Sun, 31 Jan 2010 12:16:42 +0000

Autor po napisaniu książki powinien się zastrzelić (rozmowa z Jackiem Dukajem) pochodzi z: Literatura jest sexy

Upraszczając: są u nas dwa rodzaje pisarzy: ci, którzy piszą książki, i ci, którzy występują pod etykietką „pisarza”. Zbiory się przecinają, ale ich część wspólna wcale nie jest tak duża. Zauważ, że sam też pytasz mnie nie o to, co piszę, ale o to, co inni lub sam już wcześniej o tym pisaniu powiedziałem. Obraz odbity silniejszy jest od oryginalnego. A ja po prostu uważam, że pisarz ma tylko jedną powinność: pisać; reszta – do pewnego stopnia także takie wywiady - to rytuały towarzyskie i zabawy ego. Niestety, w Polsce nadal pokutuje mit pisarza jako kogoś obdarzonego zgoła wieszczą mądrością. Tymczasem pisarze są zazwyczaj znacznie mniej interesujący od swoich dzieł - w końcu destylują w nie miesiącami to, co mieli w głowach najlepszego. Powtarzam często, że autor po napisaniu książki powinien się zastrzelić: nie jest już do niczego potrzebny. Być może gdyby odmiennie rozłożyły się we mnie zdolności, inaczej bym to widział. Tymczasem, mówiąc Kawafisem, pilnuję raczej, żeby się „nie upodlić w ciągłym ze światem obcowaniu, w bieganiu i gadaniu”. Aż nazbyt wiele mamy talentów, które się tak „rozpuściły w świecie”.