Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Marta Podgórnik

„Zawsze wiedziałam, że będę miała psa i że będę pisać”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Matyldą Man, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Męża poproszę”.

admin — Sun, 26 Apr 2015 16:54:50 +0000

„Zawsze wiedziałam, że będę miała psa i że będę pisać”. O pisaniu, napisaniu i wydaniu książki rozmowa z Matyldą Man, uczestniczką warsztatów pisarskich, autorką „Męża poproszę”. pochodzi z: Literatura jest sexy

M.M.: Nie wiem, czy się teraz nie narażę, bo chociaż bez happy endu, ale Remarque jest dla mnie pisarka kobiecą. Zweig. Kuncewiczowa i jej ,,Tristan 1946”. Pascal Quignard. Mam też garść harlequinów na pms. Czy mogę jeszcze dodać coś do powyższej listy: Henry James, Böll, był czas, że namiętnie Graham Greene. Ale, ale, wyobraź sobie, że zaczęłam doceniać rolę poradników, na przykład ,,Francuski szyk” i ,,Bądź paryżanką gdziekolwiek jesteś”. Czy wiesz, że warto mieć w szafie jedną dobrą rzecz, w której wyglądasz pięknie? No więc mnie oświeciło i kupiłam płaszcz na przecenie. Cudowny, różowy kaszmirowy płaszcz. Godny bohaterki bajki z happy endem.

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem)

admin — Tue, 24 Aug 2010 07:08:29 +0000

Posługuję się fantastyką jak kowal młotkiem (rozmowa z Jarosławem Grzędowiczem) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Skąd pomysł na Drakkainena? Jak tworzy się takiego bohatera? Jarosław Grzędowicz: Każdego bohatera tworzy się mniej więcej tak samo – pod historię. Są takie opowieści które przychodzą razem z bohaterem i są takie, w których bohatera się obsadza – jak aktora w filmie. Ale to nie jest proces oderwany. Przynajmniej rzadko. Można sobie wyobrazić sytuację kiedy autorowi nagle wymyśla się postać – w jakiś sposób charakterystyczna, intrygująca, no fajna po prostu, ale nie towarzyszy jej konkretna historia. Z drugiej strony, jeśli postać jest rzeczywiście charakterystyczna, to prędzej czy później krystalizuje wokół siebie fabułę. Nie ma sensu tego wydzielać jako odrębnego procesu, to po prostu część tworzenia opowieści. Pracy nad pomysłem. W wypadku Vuko Drakkainena, możemy pomówić o szczegółach – chodziło o bohatera który będzie osadzony w świecie przyszłości, a nie będzie się nazywał na przykład Gryx i pochodził z jakiejś umownej „Metropolii”. To kosmopolita – na miarę świata za jakieś sto lat. Lubię kiedy wizje przyszłości zawierają element ciągłości historycznej. Mam wrażenie, że to buduje wizję świata, który jest bardziej wiarygodny i wyrasta z naszego. W naszych czasach jest już zupełnie możliwy człowiek, który dorasta w Chorwacji z ojca Fina i matki Polki.

Chyba rzeczywiście jestem lirykiem (rozmowa z Marcinem Przybyłkiem)

admin — Tue, 09 Feb 2010 09:18:51 +0000

Chyba rzeczywiście jestem lirykiem (rozmowa z Marcinem Przybyłkiem) pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Zdajesz sobie sprawę, że Twój Torkil zajął ten jedyny wolny skrawek przestrzeni, którego nie zajął Geralt? Że Twoja saga to, jak by nie patrzeć, najpoważniejsza obecnie konkurencja dla sagi Andrzeja Sapkowskiego? M.P.: Jakub, powinienem Cię na rękach nosić za to stwierdzenie. Tak, zdaję sobie z tego sprawę. Gamedec, moim zdaniem, a jak się okazuje, także Twoim, to najlepsza polska saga science – fiction. Gdy tworzyłem jej zręby, obserwowałem rozwój popularności Wiedźmina i starałem się zrobić coś równoległego, ale oczywiście po swojemu, no i nie fantasy. Ucząc się na twórczości Andrzeja, zapamiętywałem, które fragmenty mi się podobały, a które nie. Opowieść o gamedeku, to, podobnie jak saga o Geralcie z Rivii, przekaz skoncentrowany na jednym człowieku. Przy czym, inaczej niż twórca Wiedźmina, ja bardziej się skupiam na Torkilu (denerwowałem się, gdy Andrzej zbyt długo opisywał postacie drugo i trzecioplanowe). Właśnie zdałem sobie sprawę, że w tomie V nie będzie już takiej koncentracji na Aymorze, bo chcę pokazać szersze tło. Czyżby Andrzej miał rację? J.W.: Z moich obserwacji praw, jakie rządzą narracją, wynika, że skierowanie uwagi na coś innego niż bohater rzadko wychodzi książce na zdrowie. Nie obawiasz się, że „popłyniesz”, kiedy ważniejsze od Torkila staną się na przykład opisy nowego, wspaniałego świata? M.P.: Świetna uwaga. Obawiam się. Dlatego staram się, żeby opisy niezwiązane z Torkilem były w miarę krótkie, naprawdę ważne (nieważne nie powinny się w książce w ogóle pojawić) i naprawdę interesujące. Mają służyć wyłącznie temu, by czytelnik (czytelniczka) mógł (mogła) zrozumieć, co się dzieje. Globalnie. Pojedynczy człowiek raczej nie miałby szansy wszystkiego ogarnąć. Dziać się będzie tak dużo i tak ciekawie, że szkoda coś istotnego pominąć. A zresztą, ciągle piszę tę książkę. Może się ostatecznie okazać, że większość z tych fragmentów wytnę i nie będzie dyskusji. J.W.: Dobra, to teraz strzelę z grubszej rurki. Jak Ci się zdaje, Marcinie, kiedy człowiek udoskonalany wciąż przez technikę przestanie być człowiekiem, a zacznie być... No właśnie, czym?

Słodka i bolesna (Marta Podgórnik, „Pięć opakowań”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 19:43:12 +0000

Słodka i bolesna (Marta Podgórnik, „Pięć opakowań”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Słodka i bolesna (Marta Podgórnik, „Pięć opakowań”) pochodzi z: Literatura jest sexy wierzę że się wszystkiego doczekam jak w piosenkach miłość musi być słodka i bolesna jaki sąd w to uwierzy Marta Podgórnik, stacja docelowa 1. Wiersz tytułowy tej książki, w której zawarto cztery dotychczas wydane zbiory poezji Marty Podgórnik plus wiersze nowe, „pięć opakowań”, […]

Marta Podgórnik

admin — Sun, 31 Jan 2010 15:54:54 +0000

Marta Podgórnik pochodzi z: Literatura jest sexy

Marta Podgórnik pochodzi z: Literatura jest sexy reflektarz moje serce zna milion pieśni niespełnionych żądz lecz zamiast pieśni chcecie fachowej porady jak bezbrzeżny smutek bez przyczyny wypchnąć za burtę swej zmęczonej łodzi oto więc prosta rada, prosta, gdy wierzyłeś w coś – teraz uznaj śmiertelność swej wiary i wierze wypraw pogrzeb z mnóstwem alkoholi […]