Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Julia Fiedorczuk

Sen ogniem podszyty, baśń podszyta ciałem (Julia Fiedorczuk, „Planeta rzeczy zagubionych”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 17:10:24 +0000

Sen ogniem podszyty, baśń podszyta ciałem (Julia Fiedorczuk, „Planeta rzeczy zagubionych”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Sen ogniem podszyty, baśń podszyta ciałem (Julia Fiedorczuk, „Planeta rzeczy zagubionych”) pochodzi z: Literatura jest sexy 1. Najpierw jest tutaj motto z prozy Laury Riding. Dłuższy cytat zaczynający się od zdania, które i późny Czesław Miłosz mógłby w przystępie rozpaczy napisać: „Koniec świata polegał na tym, że nie było nieba.” Ale to nie od motta […]

Rzeczy, a nie idee (William Carlos Williams, „Spóźniony śpiewak”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 15:42:29 +0000

Rzeczy, a nie idee (William Carlos Williams, „Spóźniony śpiewak”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Rzeczy, a nie idee (William Carlos Williams, „Spóźniony śpiewak”) pochodzi z: Literatura jest sexy 1. Niczym malarstwo holenderskich mistrzów, portrety, sceny rodzajowe i „martwe natury” Williama Carlosa Williamsa, co może najbardziej zaskakujące, wydają się być dziś jeszcze niemal nietknięte przez czas. I czytając dziś, w Polsce, na początku roku 2009 wiersze tego do szpiku amerykańskiego […]

Myślę, że takie tematy są dwa: seks i śmierć (rozmowa z Julią Fiedorczuk)

admin — Sun, 31 Jan 2010 13:55:18 +0000

Myślę, że takie tematy są dwa: seks i śmierć (rozmowa z Julią Fiedorczuk) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Naprawdę wierzy Pani, że poeci romantyczni składając hołd Naturze i badając jej związki z Duchem, przeczuwali odkrycia dwudziestowiecznej, post-Einsteinowskiej nauki? Julia Fiedorczuk: Nie wierzę, rzecz jasna, że dosłownie, w sensie naukowym, cokolwiek przeczuwali. Nie byli przecież naukowcami. Co nie zmienia faktu, że język współczesnej fizyki przypomina często język poezji romantycznej. Chodzi mi przede wszystkim o tę zbieżność na poziomie języka. Jeśli zestawimy wiersz S. T. Coleridge’a pt. „Harfa Eolska” z pewnymi fragmentami książki Briana Greene’a o teorii superstrun, to zauważymy, że obydwaj autorzy usiłują opisać świat jako pewien rodzaj bardzo delikatnej muzyki (dlatego napisałam: „a wszechświat to gigantyczne organy”). Dla Coleridge’a Halfa Eolska stanowi metaforę przejścia pomiędzy światem zewnętrznym (naturalnym: wszak to wiatr wydobywa dźwięki z tego instrumentu), a wewnętrznym, zaświadczając o fundamentalnej ciągłości tych dwóch światów (ja i nie-ja), zaś dla Greene’a zróżnicowane drgania superstrun to wspólny język całego wszechświata (język absolutny, język Boga). Więc może powinnam odwrócić to stwierdzenie, które Pan przytacza, i powiedzieć, że współczesna fizyka ma w sobie coś z ducha romantyzmu?