Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Harold Bloom

„Lubię mieć coś wspólnego z wszystkimi ludźmi dobrymi i mądrymi”. Rozmowa z Piotrem Ibrahimem Kalwasem.

admin — Wed, 11 May 2016 11:45:58 +0000

„Lubię mieć coś wspólnego z wszystkimi ludźmi dobrymi i mądrymi”. Rozmowa z Piotrem Ibrahimem Kalwasem. pochodzi z: Literatura jest sexy

P.I.K.: Mam pomysł na książkę o facecie, który stoi na balkonie, a ja go oglądam przez lornetkę i na książkę o islamie, w stylu „Egipt Haram Halal”. Sporo notatek już porobiłem i do jednej i do drugiej.

„Literatura na świecie” (9-10/2009). Temat: „Walter Pater, Yeats i dekadenci”

admin — Fri, 05 Feb 2010 07:27:07 +0000

„Literatura na świecie” (9-10/2009). Temat: „Walter Pater, Yeats i dekadenci” pochodzi z: Literatura jest sexy

„Literatura na świecie” (9-10/2009). Temat: „Walter Pater, Yeats i dekadenci” pochodzi z: Literatura jest sexy Powinienem zacząć od Patera, ale wolę anegdotę z „Tragicznego pokolenia” W.B. Yeatsa: „Mathews nie może opędzić się od dam, które poszukują duchowej porady, a jedna z nich prosi o pomoc, bo dręczą ją zjawy, które mają postać rozkładających się zwłok […]

Poezja umysłu i jej chef d’orchestre (Wallace Stevens, „Żółte popołudnie”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 19:37:21 +0000

Poezja umysłu i jej chef d’orchestre (Wallace Stevens, „Żółte popołudnie”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Poezja umysłu i jej chef d’orchestre (Wallace Stevens, „Żółte popołudnie”) pochodzi z: Literatura jest sexy W domu była cisza, bo tak musiało być. Ta cisza była częścią znaczenia i umysłu: Dostępem do doskonałości na stronie. A świat był spokojny. Wallace Stevens, W domu była cisza, a świat był spokojny 1. Pod koniec „Tłumaczyć Stevensa” pisze […]

Apophrades i wytworna córka grozy – kilka myśli na marginesie (Witold Wirpsza, „Utwory ostatnie”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 16:20:27 +0000

Apophrades i wytworna córka grozy – kilka myśli na marginesie (Witold Wirpsza, „Utwory ostatnie”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Apophrades i wytworna córka grozy – kilka myśli na marginesie (Witold Wirpsza, „Utwory ostatnie”) pochodzi z: Literatura jest sexy Po podróży trwającej trzy dni i trzy noce dotarł na miejsce, ale stwierdził, że jest to miejsce, do którego nie można dotrzeć. Zatrzymał się więc, by pomyśleć. H. Bloom, Lęk przed wpływem 1. Arystoteles tak pisze […]

Myślę, że takie tematy są dwa: seks i śmierć (rozmowa z Julią Fiedorczuk)

admin — Sun, 31 Jan 2010 13:55:18 +0000

Myślę, że takie tematy są dwa: seks i śmierć (rozmowa z Julią Fiedorczuk) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Naprawdę wierzy Pani, że poeci romantyczni składając hołd Naturze i badając jej związki z Duchem, przeczuwali odkrycia dwudziestowiecznej, post-Einsteinowskiej nauki? Julia Fiedorczuk: Nie wierzę, rzecz jasna, że dosłownie, w sensie naukowym, cokolwiek przeczuwali. Nie byli przecież naukowcami. Co nie zmienia faktu, że język współczesnej fizyki przypomina często język poezji romantycznej. Chodzi mi przede wszystkim o tę zbieżność na poziomie języka. Jeśli zestawimy wiersz S. T. Coleridge’a pt. „Harfa Eolska” z pewnymi fragmentami książki Briana Greene’a o teorii superstrun, to zauważymy, że obydwaj autorzy usiłują opisać świat jako pewien rodzaj bardzo delikatnej muzyki (dlatego napisałam: „a wszechświat to gigantyczne organy”). Dla Coleridge’a Halfa Eolska stanowi metaforę przejścia pomiędzy światem zewnętrznym (naturalnym: wszak to wiatr wydobywa dźwięki z tego instrumentu), a wewnętrznym, zaświadczając o fundamentalnej ciągłości tych dwóch światów (ja i nie-ja), zaś dla Greene’a zróżnicowane drgania superstrun to wspólny język całego wszechświata (język absolutny, język Boga). Więc może powinnam odwrócić to stwierdzenie, które Pan przytacza, i powiedzieć, że współczesna fizyka ma w sobie coś z ducha romantyzmu?

Przekora, niezgoda, protest (rozmowa z Agatą Bielik-Robson)

admin — Sun, 31 Jan 2010 11:12:29 +0000

Przekora, niezgoda, protest (rozmowa z Agatą Bielik-Robson) pochodzi z: Literatura jest sexy

„Silny poeta” to jest ktoś, kto wie, że mając do czynienia z żywiołem pisania w pewnym sensie oddaje się mu jako autor, to znaczy ma przemożne poczucie zdrady dzieła. Czyli tego, że on jako autor nie utrzyma tego dzieła przy sobie. Siła jego polega w dużej mierze na tym, że jest po prostu świadomy tej konieczności kontaminacji, czyli wejścia w obcą sferę, gdzie działają zupełnie inne reguły. Musi się oduczyć bycia narcyzem, albo realizować swój narcyzm sprytniej – jak mawiał Hegel – „chytrzej”. Silna podmiotowość to nie jest ta, która wszystko skupia w sobie, czy zabiera do siebie, tylko ta, której siła polega na geście oddania się temu, co obce, czyli właśnie pismu. Sferze pisma, które już niesie w sobie wyobcowanie. „Silny poeta” to jest ktoś, kto godzi się, acz niechętnie, z kondycją wyobcowania, a nie ktoś, kto narcystycznie wszystko ciągnie z powrotem do siebie. Kiedy więc mówię o silnym podmiocie, to próbuję mówić o podmiotowości już w ogóle nie kartezjańskiej, która zupełnie inaczej realizuje swoje narcystyczne potrzeby. Mam wrażenie, że mówiąc o „silnym poecie”, czy o silnym podmiocie, opuściłam stare kategorie filozofii nowoczesnej, która jest ciągle pod wpływem kartezjanizmu. Raz jeszcze, silny podmiot to nie jest ktoś, kto dążyłby do utrzymania kontroli nad tym, co pisze. Pragnienie kontroli i dominacji to oznaka słabości.