Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Gamedec

Sztorm, jakich mało (Marcin Przybyłek, „Gamedec: Zabaweczki. Sztorm”)

admin — Tue, 29 Jun 2010 14:34:55 +0000

Sztorm, jakich mało (Marcin Przybyłek, „Gamedec: Zabaweczki. Sztorm”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Od bycia gierczanym detektywem w stylu Chandlerowskiego, zawsze nieco zdemolowanego wewnętrznie Marlowa, do bycia opanowanym, zabójczo skutecznym Ranem, super-żołnierzem, a zarazem „jednym z dwóch ludzi, którzy znają dużą część prawdy” – taką drogę pokonał Torkil Aymor, bohater cyklu Marcina Przybyłka.

Aymore jak Marlowe (Marcin Przybyłek, „Gamedec. Sprzedawcy lokomotyw”)

admin — Thu, 17 Jun 2010 16:45:53 +0000

Aymore jak Marlowe (Marcin Przybyłek, „Gamedec. Sprzedawcy lokomotyw”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jeżeli już mam czymś handlować – powiedział pewien mądry człowiek – to niech to będzie coś dużego i drogiego. I został sprzedawcą lokomotyw.

Chyba rzeczywiście jestem lirykiem (rozmowa z Marcinem Przybyłkiem)

admin — Tue, 09 Feb 2010 09:18:51 +0000

Chyba rzeczywiście jestem lirykiem (rozmowa z Marcinem Przybyłkiem) pochodzi z: Literatura jest sexy

J.W.: Zdajesz sobie sprawę, że Twój Torkil zajął ten jedyny wolny skrawek przestrzeni, którego nie zajął Geralt? Że Twoja saga to, jak by nie patrzeć, najpoważniejsza obecnie konkurencja dla sagi Andrzeja Sapkowskiego? M.P.: Jakub, powinienem Cię na rękach nosić za to stwierdzenie. Tak, zdaję sobie z tego sprawę. Gamedec, moim zdaniem, a jak się okazuje, także Twoim, to najlepsza polska saga science – fiction. Gdy tworzyłem jej zręby, obserwowałem rozwój popularności Wiedźmina i starałem się zrobić coś równoległego, ale oczywiście po swojemu, no i nie fantasy. Ucząc się na twórczości Andrzeja, zapamiętywałem, które fragmenty mi się podobały, a które nie. Opowieść o gamedeku, to, podobnie jak saga o Geralcie z Rivii, przekaz skoncentrowany na jednym człowieku. Przy czym, inaczej niż twórca Wiedźmina, ja bardziej się skupiam na Torkilu (denerwowałem się, gdy Andrzej zbyt długo opisywał postacie drugo i trzecioplanowe). Właśnie zdałem sobie sprawę, że w tomie V nie będzie już takiej koncentracji na Aymorze, bo chcę pokazać szersze tło. Czyżby Andrzej miał rację? J.W.: Z moich obserwacji praw, jakie rządzą narracją, wynika, że skierowanie uwagi na coś innego niż bohater rzadko wychodzi książce na zdrowie. Nie obawiasz się, że „popłyniesz”, kiedy ważniejsze od Torkila staną się na przykład opisy nowego, wspaniałego świata? M.P.: Świetna uwaga. Obawiam się. Dlatego staram się, żeby opisy niezwiązane z Torkilem były w miarę krótkie, naprawdę ważne (nieważne nie powinny się w książce w ogóle pojawić) i naprawdę interesujące. Mają służyć wyłącznie temu, by czytelnik (czytelniczka) mógł (mogła) zrozumieć, co się dzieje. Globalnie. Pojedynczy człowiek raczej nie miałby szansy wszystkiego ogarnąć. Dziać się będzie tak dużo i tak ciekawie, że szkoda coś istotnego pominąć. A zresztą, ciągle piszę tę książkę. Może się ostatecznie okazać, że większość z tych fragmentów wytnę i nie będzie dyskusji. J.W.: Dobra, to teraz strzelę z grubszej rurki. Jak Ci się zdaje, Marcinie, kiedy człowiek udoskonalany wciąż przez technikę przestanie być człowiekiem, a zacznie być... No właśnie, czym?

Polecane strony

admin — Tue, 02 Feb 2010 10:36:08 +0000

Polecane strony pochodzi z: Literatura jest sexy

Polecane strony pochodzi z: Literatura jest sexy www.pajacyk.pl Podobne wpisy22 sierpień 2010 Utopia czy Szeol? (Jewgienij T. Olejniczak, „Archipelag Khuruna”) (0)28 kwiecień 2018 PISARZ 24/7. Dzień 118. (28.04.2018) (0)31 styczeń 2010 Będę dementować (rozmowa z Justyną Radczyńską) (0)1 marzec 2010 Poradnik pisarski: Sztuka dekorowania wnętrz (0)31 styczeń 2010 Niektórzy lubią (Tadeusz Różewicz, […]