Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Foucault

PISARZ 24/7. Dzień 118. (28.04.2018)

admin — Sat, 28 Apr 2018 20:37:24 +0000

PISARZ 24/7. Dzień 118. (28.04.2018) pochodzi z: Literatura jest sexy

Ja bawiłem się świetnie i uważam dzieło Bineta za genialny, przezabawny współczesny odpowiednik „Żywotów słynnych filozofów” Diogenesa Laertiosa, pożenionych pięknie z „Simenonami” (kryminałami Georgesa Simenona), a nawet Jamesem Bondem (na jego wykład komisarz Bayard także trafia; i to też jest jazda bez trzymanki).

Dobro działa usypiająco na nasze człowieczeństwo (rozmowa z Mariuszem Sieniewiczem)

admin — Sun, 31 Jan 2010 13:44:59 +0000

Dobro działa usypiająco na nasze człowieczeństwo (rozmowa z Mariuszem Sieniewiczem) pochodzi z: Literatura jest sexy

Język i rzeczywistość, nawet ta społecznie akcentowana, stanowią dla mnie naturalny związek. Powołując się na Brocha, można powiedzieć, że nastawienie wyłącznie na sztukę czystą jest kiczem. Sztuka bez swojego uzasadnienia, odbicia w rzeczywistości jest jedynie wydmuszką, bezkarną zabawą, która sankcjonuje zastany porządek. I na odwrót – rzeczywistość bez języka, zwłaszcza języka metaforycznego, symbolicznego jest zamknięta, powierzchowna, pozbawiona głębi. Na pewno bliższa mi jest sztuka, w której język jest jednym z „nieprzezroczystych” bytów, współtworzących świat. Język – tak samo realny jak stół, krzesło, deszcz, człowiek, a jednocześnie ciążący ku metaforze.

Przekora, niezgoda, protest (rozmowa z Agatą Bielik-Robson)

admin — Sun, 31 Jan 2010 11:12:29 +0000

Przekora, niezgoda, protest (rozmowa z Agatą Bielik-Robson) pochodzi z: Literatura jest sexy

„Silny poeta” to jest ktoś, kto wie, że mając do czynienia z żywiołem pisania w pewnym sensie oddaje się mu jako autor, to znaczy ma przemożne poczucie zdrady dzieła. Czyli tego, że on jako autor nie utrzyma tego dzieła przy sobie. Siła jego polega w dużej mierze na tym, że jest po prostu świadomy tej konieczności kontaminacji, czyli wejścia w obcą sferę, gdzie działają zupełnie inne reguły. Musi się oduczyć bycia narcyzem, albo realizować swój narcyzm sprytniej – jak mawiał Hegel – „chytrzej”. Silna podmiotowość to nie jest ta, która wszystko skupia w sobie, czy zabiera do siebie, tylko ta, której siła polega na geście oddania się temu, co obce, czyli właśnie pismu. Sferze pisma, które już niesie w sobie wyobcowanie. „Silny poeta” to jest ktoś, kto godzi się, acz niechętnie, z kondycją wyobcowania, a nie ktoś, kto narcystycznie wszystko ciągnie z powrotem do siebie. Kiedy więc mówię o silnym podmiocie, to próbuję mówić o podmiotowości już w ogóle nie kartezjańskiej, która zupełnie inaczej realizuje swoje narcystyczne potrzeby. Mam wrażenie, że mówiąc o „silnym poecie”, czy o silnym podmiocie, opuściłam stare kategorie filozofii nowoczesnej, która jest ciągle pod wpływem kartezjanizmu. Raz jeszcze, silny podmiot to nie jest ktoś, kto dążyłby do utrzymania kontroli nad tym, co pisze. Pragnienie kontroli i dominacji to oznaka słabości.