Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Ezra Pound

O Wenecji (Predrag Matvejević, „Inna Wenecja”)

admin — Mon, 01 Mar 2010 07:08:11 +0000

O Wenecji (Predrag Matvejević, „Inna Wenecja”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Piszący o Wenecji mają problem ten sam, co piszący o miłości: ponoć wszystko już na ten temat zostało powiedziane i nie wiadomo, jakiego sposobu użyć, by do tego wszystkiego dołożyć to, czego jeszcze nikt nie powiedział. Predrag Matvejević znalazł wyjście z tej sytuacji

Rzeczy, a nie idee (William Carlos Williams, „Spóźniony śpiewak”)

admin — Sun, 31 Jan 2010 15:42:29 +0000

Rzeczy, a nie idee (William Carlos Williams, „Spóźniony śpiewak”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Rzeczy, a nie idee (William Carlos Williams, „Spóźniony śpiewak”) pochodzi z: Literatura jest sexy 1. Niczym malarstwo holenderskich mistrzów, portrety, sceny rodzajowe i „martwe natury” Williama Carlosa Williamsa, co może najbardziej zaskakujące, wydają się być dziś jeszcze niemal nietknięte przez czas. I czytając dziś, w Polsce, na początku roku 2009 wiersze tego do szpiku amerykańskiego […]

Myślę, że takie tematy są dwa: seks i śmierć (rozmowa z Julią Fiedorczuk)

admin — Sun, 31 Jan 2010 13:55:18 +0000

Myślę, że takie tematy są dwa: seks i śmierć (rozmowa z Julią Fiedorczuk) pochodzi z: Literatura jest sexy

Jakub Winiarski: Naprawdę wierzy Pani, że poeci romantyczni składając hołd Naturze i badając jej związki z Duchem, przeczuwali odkrycia dwudziestowiecznej, post-Einsteinowskiej nauki? Julia Fiedorczuk: Nie wierzę, rzecz jasna, że dosłownie, w sensie naukowym, cokolwiek przeczuwali. Nie byli przecież naukowcami. Co nie zmienia faktu, że język współczesnej fizyki przypomina często język poezji romantycznej. Chodzi mi przede wszystkim o tę zbieżność na poziomie języka. Jeśli zestawimy wiersz S. T. Coleridge’a pt. „Harfa Eolska” z pewnymi fragmentami książki Briana Greene’a o teorii superstrun, to zauważymy, że obydwaj autorzy usiłują opisać świat jako pewien rodzaj bardzo delikatnej muzyki (dlatego napisałam: „a wszechświat to gigantyczne organy”). Dla Coleridge’a Halfa Eolska stanowi metaforę przejścia pomiędzy światem zewnętrznym (naturalnym: wszak to wiatr wydobywa dźwięki z tego instrumentu), a wewnętrznym, zaświadczając o fundamentalnej ciągłości tych dwóch światów (ja i nie-ja), zaś dla Greene’a zróżnicowane drgania superstrun to wspólny język całego wszechświata (język absolutny, język Boga). Więc może powinnam odwrócić to stwierdzenie, które Pan przytacza, i powiedzieć, że współczesna fizyka ma w sobie coś z ducha romantyzmu?