Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Bauman

Sekrety mądrego, szczęśliwego życia? (John B. Izzo, „5 sekretów, które musisz odkryć, zanim umrzesz”)

admin — Thu, 19 Jan 2012 19:54:04 +0000

Sekrety mądrego, szczęśliwego życia? (John B. Izzo, „5 sekretów, które musisz odkryć, zanim umrzesz”) pochodzi z: Literatura jest sexy

...jesteśmy najbardziej plastycznym gatunkiem na Ziemi, a zarazem istotami o najmniej dopracowanej, wręcz nieczytelnej instrukcji „jak żyć”. „Pszczoły – pisał Czapiński – nie muszą poszukiwać sensu swojej egzystencji, my – tak. I tutaj zaczyna się problem. Nie dający nam spokoju problem niepewności: Czy idziemy właściwą drogą? Czy podjęliśmy słuszne decyzje? Czy moglibyśmy postąpić mądrzej? I wreszcie niepewność kardynalna: Po co żyjemy? Jaka jest nasza powinność na Ziemi? Czym jest dobre życie?” Pomijając problem naszej plastyczności, powiedzieć można, że teza o wrodzony i charakterystycznym dla naszego gatunku braku instrukcji „jak żyć” tłumaczy olbrzymie zapotrzebowanie na książki takie, jak „5 sekretów, który musisz odkryć, zanim umrzesz”, niewiele jest bowiem osób, które nie zastanawiałyby się nad problemami, o jakich wspomina Czapiński. Izzo stawia bardzo podobne kwestie...

My, artyści życia – według Zygmunta Baumana (Zygmunt Bauman, „Sztuka życia”)

admin — Wed, 11 Jan 2012 16:17:28 +0000

My, artyści życia – według Zygmunta Baumana (Zygmunt Bauman, „Sztuka życia”) pochodzi z: Literatura jest sexy

Na bieżni wiodącej do szczęścia brak linii mety. Rzekome narzędzia przemieniają się więc w cele, a jedyną dostępną pociechą i odszkodowaniem za nieuchwytność wymarzonego i upragnionego „stanu szczęśliwości” jest świadomość, że się z wyścigu nie wypadło. Dopóki uczestniczy się w biegu, dopóki nie padnie się z wyczerpania albo nie zostanie zdyskwalifikowanym, nadzieja na ostateczne zwycięstwo nie umiera. Zygmunt Bauman, „Sztuka szczęścia”

Przekora, niezgoda, protest (rozmowa z Agatą Bielik-Robson)

admin — Sun, 31 Jan 2010 11:12:29 +0000

Przekora, niezgoda, protest (rozmowa z Agatą Bielik-Robson) pochodzi z: Literatura jest sexy

„Silny poeta” to jest ktoś, kto wie, że mając do czynienia z żywiołem pisania w pewnym sensie oddaje się mu jako autor, to znaczy ma przemożne poczucie zdrady dzieła. Czyli tego, że on jako autor nie utrzyma tego dzieła przy sobie. Siła jego polega w dużej mierze na tym, że jest po prostu świadomy tej konieczności kontaminacji, czyli wejścia w obcą sferę, gdzie działają zupełnie inne reguły. Musi się oduczyć bycia narcyzem, albo realizować swój narcyzm sprytniej – jak mawiał Hegel – „chytrzej”. Silna podmiotowość to nie jest ta, która wszystko skupia w sobie, czy zabiera do siebie, tylko ta, której siła polega na geście oddania się temu, co obce, czyli właśnie pismu. Sferze pisma, które już niesie w sobie wyobcowanie. „Silny poeta” to jest ktoś, kto godzi się, acz niechętnie, z kondycją wyobcowania, a nie ktoś, kto narcystycznie wszystko ciągnie z powrotem do siebie. Kiedy więc mówię o silnym podmiocie, to próbuję mówić o podmiotowości już w ogóle nie kartezjańskiej, która zupełnie inaczej realizuje swoje narcystyczne potrzeby. Mam wrażenie, że mówiąc o „silnym poecie”, czy o silnym podmiocie, opuściłam stare kategorie filozofii nowoczesnej, która jest ciągle pod wpływem kartezjanizmu. Raz jeszcze, silny podmiot to nie jest ktoś, kto dążyłby do utrzymania kontroli nad tym, co pisze. Pragnienie kontroli i dominacji to oznaka słabości.