Literatura jest sexy » Literatura jest sexy » Wywiady

Czy islam to religia przyszłości? Rozmowa o „Archipelagu islam” z jego autorami: Piotrem Ibrahimem Kalwasem i Jakubem Winiarskim.

admin — Sun, 11 Mar 2018 18:47:22 +0000

Czy islam to religia przyszłości? Rozmowa o „Archipelagu islam” z jego autorami: Piotrem Ibrahimem Kalwasem i Jakubem Winiarskim. pochodzi z: Literatura jest sexy

Polacy, jak to można było przeczytać na transparencie niesionym w Święto Niepodległości przez grupę, którą obecna władza nazwałaby „patriotyczną młodzieżą” w każdym calu, „wolą kotleta od Mahometa”. Oczywiście schabowego. Oczywiście z piwem, albo i czymś mocniejszym. I te nasze upodobania kulinarne przekładają się na niechęć. Bardzo jesteśmy, jako naród, przekonani o wyższości naszej kuchni nad innymi.

PISANIE JAKO DROGA DO SZCZĘŚCIA

admin — Tue, 15 May 2012 09:59:56 +0000

PISANIE JAKO DROGA DO SZCZĘŚCIA pochodzi z: Literatura jest sexy

Słyszałem kiedyś anegdotę o trenerze kolarstwa, który wprowadził mordercze treningi, ale też obiecał zawodnikom, że przed samym startem w zawodach powie im, jaka jest magiczna recepta na sukces. Zawodnicy ćwiczyli ostro, dali z siebie naprawdę wszystko. W końcu nadszedł czas wyścigu. Przed startem grupa kolarzy podeszła do trenera i lider spytał: „Trenerze, to jaka jest ta magiczna recepta na sukces?” Trener odpowiedział: „Przez cały wyścig musicie trzymać się blisko czołówki. A jak już będzie widać metę, to macie zapierdzielać! Zapierdzielać! Zapierdzielać!”

Seks to nie karaoke. Wywiad na dogadane.pl (przeprowadziły Iga Gierblińska i Edyta Hetmanowska)

admin — Fri, 30 Sep 2011 20:14:36 +0000

Seks to nie karaoke. Wywiad na dogadane.pl (przeprowadziły Iga Gierblińska i Edyta Hetmanowska) pochodzi z: Literatura jest sexy

Co Cię tak śmieszy w miłości? J.W.: Że się można zesrać z bólu, a ludzie dalej tego pragną. Jaka to jest poezja? Pornograficzna, erotyczna? J.W.: Obyczajowa, przede wszystkim. A także na ile to możliwe współczesna, choć współcześni mogą nie chcieć przyznać się do niej. Jest to też poezja, która zgadza się z twierdzeniem, że awangardziści raczej się mylili. Dlatego jest zrozumiała. Towarzyska. Szukająca kontaktu z czytelnikami. Dla mnie prywatnie jest to zbiór przygód porywających i strasznych, a niektóre z nich wydarzyły się naprawdę. Przynajmniej na papierze. Słowo „pornografia” nic w tym kontekście nie znaczy. Nie pasuje wcale. Zresztą, nie ma definicji pornografii, na którą wszyscy by się zgadzali. Na jaką definicję Ty się zgadzasz? J.W.: Jeżeli pornografia to jest taki rodzaj działań, które mają na celu wywołanie podniecenia seksualnego, to moja liryka jest antypornograficzną moralistyką, ponieważ nie wierzę, by ktokolwiek podniecił się przy tych wierszach, natomiast spotkałem się z opiniami, że kogoś tam przywiodły one ku moralnej, etycznej refleksji. Poza tym, nie zgadzam się na żadną definicję pornografii, wszystkie odbieram jako niepełne i przeciwskuteczne.

NIE TWORZYĆ TEORYJEK, TYLKO PISAĆ, JAK JEST. Rozmowę prowadzi Marek Doskocz (ArtPapier nr 13 (181) 01/07/ 2011)

admin — Fri, 09 Sep 2011 14:41:04 +0000

NIE TWORZYĆ TEORYJEK, TYLKO PISAĆ, JAK JEST. Rozmowę prowadzi Marek Doskocz (ArtPapier nr 13 (181) 01/07/ 2011) pochodzi z: Literatura jest sexy

M.D: Gdybym miał określić twoje wiersze, padły by takie określenia jak: porno poezja, zbrukanie, epatowanie seksem i wulgarnością. Jak ty sam patrzysz na swoje dokonania teraz, gdy już wreszcie wiersze ujrzały światło dzienne? J.W: Czytelnicy, którzy zechcieli nawiązać ze mną kontakt i podzielić się wrażeniami po lekturze „Piosenek...”, twierdzą zgodnie, że to poruszająca liryka, bliska tradycji Katullusa, Propercjusza, Owidiusza, Safony czy, z nowszych nazwisk, Baudelaire’a albo Larkina. Wysmakowana. Pisana językiem jędrnym, żywym, rzeczywistym, a nie wydumanym, odklejonym od świata i ludzi. Co do żywości języka, zgadzam się. Miał być żywy i taki jest. Natomiast porównania uważam za przesadne. Wiem, co napisałem, ale wiem też, co jeszcze musiałbym napisać, żebym za każdym razem, kiedy ktoś porówna mnie do jakiegoś zacnego truposza nie musiał mówić, że to przesada. Wiem też, że ileś tam osób poczuje się dotkniętych tą liryką i bawi mnie ta sytuacja. Książką, filmem, muzyką, czy w ogóle sztuką tylko kołtun może poczuć się urażony. Kołtun, który nie widzi, że problem nigdy nie leży w dziele, tylko zawsze w zwichrowaniu lub fundamentalizmie odbiorcy. Wszystko jest grzechem i pokusą dla kogoś, kto boi się własnych instynktów. M.D: W „Piosenkach starego serca” dotykasz spraw bardzo intymnych, sypialnianych, które dzieją się między dwojgiem bez żadnego obserwatora z zewnątrz. Nie masz obaw, że swoimi tekstami niejako odsłaniasz tajemnicę?

„Nowa Fantastyka” to marka kultowa jak Harley. Wywiad dla portalu Poltergeist. Rozmawia Marcin Zwierzchowski

admin — Sun, 25 Jul 2010 09:33:44 +0000

„Nowa Fantastyka” to marka kultowa jak Harley. Wywiad dla portalu Poltergeist. Rozmawia Marcin Zwierzchowski pochodzi z: Literatura jest sexy

Marcin Zwierzchowski: Ostatnie miesiące to okres sporych zmian w „Nowej Fantastyce”. Jak je oceniasz? Jakub Winiarski: Pismo jest w fazie wzlotu, na fali. Z numerem lipcowym czytelnicy otrzymali w prezencie książkę Poula Andersona „Stanie się czas”, a już na październik zapowiedziana jest kolejna sensacja i wielka radość dla fanów: powrót Funky'ego Kovala. W każdej „NF” będą więc odtąd cztery plansze świetnego, kultowego komiksu. Do tego dochodzi rozkręcenie strony internetowej fantastyka.pl, gdzie ludzie mogą zamieszczać opowiadania, teksty publicystyczne i prace plastyczne, oraz gdzie organizujemy mnóstwo konkursów i zabaw – wszystko to dla czytelników, dla fanów.

Wiązki łączące to i owo

admin — Sat, 30 Jan 2010 12:22:57 +0000

Wiązki łączące to i owo pochodzi z: Literatura jest sexy

Krytyk literacki, którym – zaznaczę z miejsca – nie czuję się ani nie jestem, bywa dziś tym, kim uczyni go medium – gazeta, portal – gdzie publikuje on swoje teksty. W niszy – jest głosem z niszy. W gazecie codziennej, tygodniku o sporym nakładzie czy telewizji – jest głosem z gazety codziennej, tygodnika, lub telewizji. Dlatego ja wolę nie czuć się krytykiem literackim i we własnej ocenie jestem jedynie kimś, kto, ponieważ czyta może nieco więcej niż inni, zabiera od czasu do czasu głos o przeczytanym. Żeby podzielić się wrażeniami, zasugerować konieczność lektury, albo – wyrazić wątpliwość. Tak naprawdę zdecydowanie bardziej interesuje mnie jednak to, co sam piszę i mogę przyznać, że znam w miarę dokładnie jedynie swoje obsesje. Zatem nie jestem pewien, czy mogę występować jako tak zwany autorytet w dziedzinie krytyki literackiej. Nie znam jej powinności i roli, nie wiem, w jakim kierunku zmierza. I wolałbym nie koncentrować swojej uwagi na czymś, co jest marginesem mojej pisarskiej działalności – nawet jeżeli komuś wydaje się, że tylko to robię. Być może nie jestem, bo bywa się tylko, poetą czy pisarzem, tego nie wiem. Ale wiem, że na pewno nie jestem krytykiem literackim w sensie, który zasugerowałeś. Bywam, powiedzmy, Jakubem Winiarskim piszącym o książkach poetyckich, prozatorskich, eseistycznych, a także science-fiction i fantasy. Nie tworzy to jednak, w moim odczuciu, żadnych zrębów mojej tożsamości. Ona się dzieje gdzieś głębiej. I to jest, jak myślę, ciekawe.

Izajasz by nie odpuścił

admin — Fri, 29 Jan 2010 21:02:02 +0000

Izajasz by nie odpuścił pochodzi z: Literatura jest sexy

Czy jestem znany, nie wiem. Tam, gdzie mieszkam, nikt mnie nie zaczepia, palcem nie wytyka, o autograf nie prosi, więc chyba na razie znany nie jestem. Ale faktycznie piszę prozę, czasem bywam też tak zwanym poetą – i w tych branżach ktoś pewnie o mnie słyszał. Czemu przy tym te dziedziny – prozę i poezję – rozdzielam i rozdzielność ich specjalnie jeszcze w moim przypadku podkreślam? Rzecz jest trywialna. Moje wczesne wcielenie liryczne, którym czas jakiś swobodnie dysponowałem, żyło mniej więcej od szesnastego do dwudziestego czwartego roku mojego życia. Żyło, miało się nieźle, dobrze żarło i – jak mówi trywialne powiedzonko – zdechło. Nie potrafię w tej chwili ocenić, czy liryzm wyczerpał mi się wraz z nadwyżką hormonów, czy też w chwili, gdy zrozumiałem, że osiągnąłem dość nieprzyjemny, jak o nim trochę pomyśleć, tak zwany poziom drukowalności. To był ten moment, kiedy w zasadzie większość tego, co napisałem wierszem, miało szansę znaleźć sobie miejsce na takich czy innych łamach – bardzo zły moment.

Nie trzeba wielu przygód.

admin — Fri, 29 Jan 2010 19:59:07 +0000

Nie trzeba wielu przygód. pochodzi z: Literatura jest sexy

Mnie czasem wystarczy drobna obserwacja, zwyczajne, codzienne mikrozdarzenie, ja nie muszę nawet być w tym głównym uczestnikiem, ale jeśli to choćby tylko zahaczy o moje myśli, jeśli da początek zdaniu, dialogowi czy zapisanej scenie, to już dalej literatura robi się z tego sama i ja, jej niepokorny sługa, ale jednak sługa, muszę tylko całość jak najlepiej zapisać i skomponować.

Istnienie nam nie odpuszcza

admin — Fri, 29 Jan 2010 19:11:30 +0000

Istnienie nam nie odpuszcza pochodzi z: Literatura jest sexy

Kiedy piszę, niech to będzie odpowiedź pół żartem, pół serio, widzę same niebezpieczeństwa. Także jeżeli chodzi o rozwój fabuły, l dlatego staram się, żeby początek, koniec i punkty zwrotne w narracji jednak były.