Uwaga: to pierwszy numer polskiej edycji, czyli coś, czego jeszcze nie było. W numerze m.in. opowiadanie Jeffreya Forda „Nocna Whiskey”. Oto fragment tej zabawnej prozy: „Nasze miasteczko to jedna z owych miejscowości, przez jakie przejeżdżacie w drodze na wakacje do któregoś z parków narodowych, ale nigdy się w niej nie zatrzymujecie; jedno z tych miejsc, gdzieś w górach, gdzie diabeł mówi dobranoc, mieścina, której populacja wyrażana jest trzema cyframi na tablicy znajdującej się na poboczu szosy; pierwsza z nich jest nie większa niż cztery, ostatnia zaś przekreślona maźnięciem farby i zastąpiona pod spodem inną, o niższej wartości. Mieszkańcy naszego miasteczka właściwie niczym się nie różnili od innych ludzi, jedynie ustronność tego miejsca odizolowała nas od nieprzejednanych napływów zmian oraz opinii wielkiego świata. Mieliśmy radia, telewizory i telefony, a z chwilą, kiedy urządzenia te trafiły tu, to, co obiecały, sprawiło, że populacja nieco spadła. Ale dla tych, którzy zostali w Gatchfield, postęp posuwał się niczym żółw wlokący kulę na łańcuchu. Czytaj dalej »

We wstępniaku Radosław Wiśniewski i Sławomir Kuźnicki tak podsumowują dotychczasową działalność pisma: „Przez trzy lata ukazało się dziesięć numerów, z czego łatwo wyliczyć, że jesteśmy raczej typowym polskim, literackim kwartalnikiem ukazującym się, jak nazwa wskazuje, dwa-trzy razy w roku. Czytaj dalej »

„Borges – pisze Alejandro Vaccaro we „Wstępie” – uważany był przez poważną krytykę za pisarza dla pisarzy. Być może do jego zdefiniowania lepiej pasowałoby słowo Mistrz (z wielkiej litery), które to określenie zdecydowanie mu się nie podobało. Natomiast chełpił się książkami, które przeczytał. „Niech inni chełpią się stronicami, jakie napisali; mnie dumą napełniają te, które przeczytałem” – powiedział kiedyś w wyraźnym przesłaniu do młodzieży. Żeby stać się dobrym pisarzem, trzeba być przedtem dobrym czytelnikiem. Jest się kimś ze względu na to, co się czyta, a nie, co się pisze. Czytaj dalej »

Powinienem zacząć od Patera, ale wolę anegdotę z „Tragicznego pokolenia” W.B. Yeatsa: „Mathews nie może opędzić się od dam, które poszukują duchowej porady, a jedna z nich prosi o pomoc, bo dręczą ją zjawy, które mają postać rozkładających się zwłok i usiłują w nocy wejść do jej łóżka. Mathews pozbywa się kobiety przy pomocy jednej uwagi: „Bardzo zły gust po obu stronach.”” Czytaj dalej »